Petrochan to najkrótsza droga z Sofii na północny zachód Bułgarii, nad Dunaj do Widynia i Łomu. Przełęcz leży w zachodniej Starej Płaninie, na siodle między masywem Koznica na wschodzie a Berkowską Płaniną na zachodzie. Przejście znali już Rzymianie, ale szosę poprowadzono tu dopiero w 1868 r., jeszcze za panowania tureckiego. Tego samego roku Petyr Angełow z Berkowicy postawił na siodle zajazd i od „Petrowego chanu” cała przełęcz wzięła nazwę. Inne jej nazwy to Ginski, Berkowski i Klisurski prohod. Na starym zdjęciu z bułgarskiego archiwum państwowego na siodle stoi parterowa stacja pocztowa.

Droga II-81 wychodzi z Sofii jako Łomskie Szose, czyli dawny trakt do portu w Łomie, i przez pagórki na północ od stolicy dochodzi do wsi Ginci. Spod niej wypływa Nyszawa, która po 218 km, już w Serbii, przepływa przez Pirot i Nisz i wpada do Morawy. Z Ginci zaczyna się właściwa przełęcz: krótki podjazd przez buczyny na siodło (1444 m według OSM, w części źródeł 1409 m). Na górze stoją stacja meteorologiczna, restauracja i motel, a obok leży zbiornik wyrównawczy elektrowni wodnej Petrochan. Na północny zachód odchodzi stąd droga pod szczyt Kom (2016 m), na którym zaczyna się Kom – Emine, ok. 650-kilometrowy grzbietowy szlak przez całą Starą Płaninę do przylądka Emine nad Morzem Czarnym, pierwszy raz przebyty w 1933 r. przez Pawła Deliradewa.

Po północnej stronie droga przez ok. 17 km schodzi w dolinę rzeki Byrzija, do wsi o tej samej nazwie, a potem do Berkowicy u stóp Komu. W miasteczku w latach 1879–1880 był sędzią Iwan Wazow, autor „Pod jarzmem”, i jego dom jest dziś muzeum. Kilka kilometrów od drogi, boczną drogą z Byrziji, leży Klisurski monastyr świętych Cyryla i Metodego, odbudowany w XIX w. przez archimandrytę Antima z Berkowicy. Od lat rozważa się tunel pod przełęczą, który skróciłby drogę z Sofii do Widynia, ale do dziś go nie zbudowano.