Cuesta de Miranda przecina w prowincji La Rioja góry między dwoma pasmami: Sierra de Famatina na północy, z najwyższym szczytem General Belgrano (ok. 6250 m), i niższą Sierra de Sañogasta na południu. Rzeka Miranda wyżłobiła między nimi wąwóz wzdłuż uskoku, a droga wspina się jego czerwonymi zboczami na niespełna 2100 m i schodzi na drugą stronę, do doliny Villa Unión. Kolor nadają skałom piaskowce i zlepieńce formacji Patquía, osadzone ok. 290 mln lat temu na równinach zalewowych i zabarwione tlenkiem żelaza; na najwyższym punkcie, Bordo Atravesado, wychodzą spod nich różowe i szare granity. Na stokach rosną wysokie kaktusy cardón, których biały kwiat jest symbolem prowincji.

Przejściem chodzili już Inkowie: ich szlak Qhapaq Ñan, wpisany na listę UNESCO, prowadził przez Los Tambillos, a nazwa tej osady pochodzi od tambo, inkaskiej stacji przy drodze. Później był to szlak poganiaczy mułów. Nazwę przełęczy przewodnik Turismo Ruta 40 wywodzi od hiszpańskiego kapitana Juana de Mirandy, uczestnika wojen z ludami Calchaquí w XVII w. [do sprawdzenia w drugim źródle]. Pierwszą drogę jezdną budowano w latach 1918–1928 łopatami i kilofami pod kierunkiem włoskiego inżyniera Bollolego (La Nación podaje imię Vicente, inne źródła Francisco). Była szutrowa, na jedno auto, z ok. 320 zakrętami (La Nación pisze o 400), a przed przepaścią chronił tylko niski murek z kamienia. Po deszczach schodziły na nią obrywy.

W latach 2011–2015 drogę przebudowano: 19 km między Río Miranda a Los Tambillos dostało nowy przebieg, asfalt, wysokie mury oporowe, siatki przeciw spadającym kamieniom i most nad rozpadliną. Odcinek otwarto 5 października 2015 r.; według rządu skończył on połączenie asfaltem Ruta 40 z przejściem do Chile przez Pircas Negras. Ok. 1200 m starej drogi zachowano jako trasę pieszą i rowerową z punktami widokowymi.

Na północnym końcu leży Chilecito, miasto górnicze. W latach 1904–1927 działała stąd kolejka linowa do kopalni złota La Mejicana na stokach Famatiny: ok. 34 km lin, dziewięć stacji i ok. 3500 m przewyższenia, zbudowana przez niemiecką firmę Adolf Bleichert. Jest pomnikiem historycznym, a pierwsza stacja w mieście to muzeum. Na południowym końcu Villa Unión jest bazą do parku Talampaya, opisanego na karcie Ischigualasto i Talampaya. Ruta 40 biegnie stąd dalej na południe, a kawałek na północ przechodzi przez Doliny Calchaquí.