RP307 łączy wilgotną, zieloną równinę Tucumán z suchą doliną Calchaquí i na ok. 117 km pokonuje prawie cały przekrój północno-zachodniej Argentyny: od pól trzciny cukrowej na ok. 350 m, przez las chmurny w wąwozie, wysokogórskie łąki doliny Tafí, po przełęcz Abra del Infiernillo (3042 m) i suche stoki po drugiej stronie gór. Do lat 40. XX w. do Tafí del Valle docierało się koleją do Acheral, a dalej konno; w opisie wyprawy z 1919 r. ścieżka przekraczała rzekę ponad 40 razy. Trasę obecnej drogi przez wąwóz wytyczył Richard Fontaine Maury, urodzony w Filadelfii inżynier kolejowy, który wcześniej prowadził budowę linii Salta – Socompa, dziś znanej z Tren a las Nubes; według listu do „La Gacety” oblatywał teren samolotem, żeby wybrać przebieg. W grudniu 1942 r. pierwsze samochody dojechały do Tafí, na Infiernillo i do Amaichy, a pierwszym motocyklistą w dolinie był Atilio Jordán Sene. Oficjalnie drogę otwarto w styczniu 1943 r.

Pierwsze ok. 30 km za Acheral to Quebrada de los Sosa, wąwóz rzeki Los Sosa, która spada z ok. 2000 m w dolinie Tafí na równinę. Już w 1940 r. prowincja ustawą chroniła tu pas lasu wzdłuż przyszłej drogi; dziś Reserva Natural Los Sosa obejmuje ok. 890 ha między km 20 a 38. Roślinność zmienia się z wysokością: niżej to „selva de laurel” z tucumańskim laurem dorastającym do 25 m, wyżej las z przewagą mirtowatych, a na końcu wąwozu zagajniki olch i łąki. Ok. 10 km w górę wąwozu, na ok. 960 m, stoi Monumento al Indio, rzeźba tucumańskiego artysty Juana Carlosa Iramaina.

Nad wąwozem otwiera się dolina Tafí z zalewem La Angostura. Przy nim, w El Mollar, stoi Parque de los Menhires: ponad sto kamiennych stel kultury Tafí, wyrzeźbionych ponad 2000 lat temu. W 1977 r. władze wojskowe kazały zebrać je z całej doliny na jednym wzgórzu, bez zapisania, gdzie każda stała; dziś uważa się to za błąd, bo zatarło pierwotny układ i znaczenie stel. Tafí del Valle (ok. 2000 m) jest od XVII w. krainą bydła i serów: jezuici, obecni tu od 1617 r., wprowadzili mleczarstwo, ich kaplica w La Banda z początku XVIII w. jest dziś muzeum, a w lutym miasteczko urządza Fiesta Nacional del Queso.

Za Tafí RP307 wspina się zakosami po trawiastych zboczach na Abra del Infiernillo, najwyższy przejezdny punkt prowincji. Nazwa „piekiełko” ma pochodzić z czasów, gdy przejście było trudne; na przełęczy powiewają flagi Argentyny, Tucumán i wiphala, sztandar ludów andyjskich. Po stronie Tafí często wiszą chmury i mgła, po zachodniej stronie niebo jest zwykle czyste przez większą część roku, a ziemia sucha i jałowa. Zjazd kończy się w Amaicha del Valle, gdzie wspólnota rdzenna od 1716 r. ma królewski dokument (cédula real) potwierdzający jej prawo do ziemi i rządzi się przez zgromadzenie, radę starszych i kacyka. W lutym, w czasie karnawału, Amaicha urządza Fiesta Nacional de la Pachamama z pieśniami bagualas i staruszką w roli Matki Ziemi; święto ustanowiono w 1947 r. Z Amaichy RP307 schodzi do RN40, którą jedzie się do Cafayate i dalej doliną Calchaquí.