Nad Beceite stoją Puertos de Beceite, po katalońsku Els Ports, masyw na styku Teruelu, Tarragony i Castellón. Geologicznie to łącznik między Górami Iberyjskimi a Pasmem Katalońskim. Zbudowały go wapienie, dolomity i margle osadzone w mezozoiku na dnie morza Tetydy, poprzednika Morza Śródziemnego, później pofałdowane i pocięte uskokami przy wypiętrzaniu gór. Od północnego wschodu przylegają do nich młodsze zlepieńce, dawne żwiry, które rzeki zsypywały u stóp rosnących gór; z nich wyrzeźbione są pionowe turnie, jak Peña Galera nad doliną Ulldemó. W tym masywie płynie górna Matarraña. Rzeka wcina się tu w skałę, tworząc zielone baseny wśród głazów, a w Estrechos del Parrizal przeciska się przez szczelinę długą na ok. 200 m, o ścianach wyższych niż 60 m, rozstawionych miejscami na półtora metra. Od 1966 r. część gór jest narodowym rezerwatem łowieckim, a w Ports żyje jedna z największych na półwyspie populacji koziorożca iberyjskiego; rośnie tu też najdalej na południe wysunięta buczyna Półwyspu Iberyjskiego.

Szlak zaczyna się od parkingu ok. 5 km za miasteczkiem i biegnie wzdłuż rzeki, od czerwca 2022 r. w dużej części po drewnianych kładkach. Na początku, przy źródle, jest skalny okap Fenellassa z malowidłami naskalnymi, częścią wpisanego w 1998 r. na listę UNESCO zespołu sztuki naskalnej łuku śródziemnomorskiego. Po ok. 3,8 km i godzinie z kwadransem dochodzi się do Estrechos; dalej szlak już nie prowadzi i wraca się tą samą drogą. Kąpiel jest zakazana: rzeka to przyrodniczy rezerwat rzeczny i ujęcie wody pitnej. Tłum chętnych sprawił, że gmina wprowadziła bilety na tury, a samo miasteczko zamknęło stare miasto dla samochodów turystów.

Beceite (po katalońsku Beseit) ma ok. 570 mieszkańców, a nazwę wywodzi się od arabskiego bayt Zayd, „dom Zajda”. Długo żyło z papieru: nad Matarrañą pracowało naraz do sześciu papierni, w XIX w. jedna z nich zaopatrywała wytwórnię kart do gry Heraclia Fourniera [do sprawdzenia], a ostatnie zamknięto na początku lat 70. XX w. Most nad rzeką przypisuje się templariuszom, kościół San Bartolomé ma barokowy portal z kręconymi kolumnami, a w górach stał Fuerte de Cabrera, warownia karlistów z XIX w.