Dwa kamienne miasteczka Matarrañi leżą kilkanaście kilometrów od siebie, wśród gajów oliwnych i migdałowych, i można je obejrzeć w jedną godzinę. Calaceite, po katalońsku Calaceit, wzięło nazwę prawdopodobnie od arabskiego qal'at Zayd, „zamek Zajda”. Odbijane od muzułmanów kilka razy, od 1132 do 1169 r., w 1271 r. dostało kartę osadniczą od zakonu rycerskiego Calatrava, a w 1442 r. przeszło pod władzę kapituły i biskupa Tortosy, przy których zostało aż do 1823 r. Z tamtych stuleci pochodzą rzędy kamiennych domów z herbami, kaplica San Roque z 1613 r., ratusz z 1609 r. przy placu z podcieniami i barokowy kościół Wniebowzięcia z 1695 r., postawiony na miejscu gotyckiego.

Calaceite ma też ważne miejsce w archeologii Iberów. Urodził się tu Juan Cabré (1882–1947), który na początku XX w. odkrywał w okolicy osady i malowidła naskalne; jego zbiory pokazuje muzeum jego imienia. Ok. 1 km na południe od miasteczka, na wzgórzu, leży San Antonio, osada Iberów zamieszkana od V do III w. p.n.e., kopana głównie w latach 1903–1919 i chroniona jako zabytek od 1931 r. Z nekropolii Les Ferreres pochodzi brązowa kadzielnica znaleziona w 1903 r., dziś w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Madrycie. Od lat 70. XX w. osiedlali się tu pisarze: w latach 1971–1975 mieszkał tu chilijski powieściopisarz José Donoso.

Cretas, po katalońsku Queretes, leży bliżej Puertos de Beceite, na ok. 563 m. Też należało do zakonu Calatrava, aż do XV w. Na głównym placu stoi kamienna kolumna z 1584 r. z krzyżem zakonu, barankiem i pasami Aragonii; do 1962 r. stała za murami, przy kaplicy San Roque. W wąwozie Calapatá na terenie gminy Cabré odkrył w 1903 r. malowidła naskalne ogłoszone w 1907 r., jedno z pierwszych znanych stanowisk sztuki lewantyńskiej, a na wzgórzu Els Castellans leżą ruiny kolejnej osady iberyjskiej z V–II w. p.n.e.