Comillas to rybackie miasteczko, które w ciągu kilkunastu lat XIX w. dostało pałace, jakich nie powstydziłaby się Barcelona. Stoi za tym jeden człowiek, Antonio López y López, urodzony tu w 1817 r. W 1831 r., jako czternastolatek, wyjechał na Kubę i w Santiago de Cuba otworzył sklepik z tanim towarem. Dorobił się na handlu, plantacjach, bankowości i żegludze, a według biografów także na handlu niewolnikami. W 1856 r. założył kompanię parowców, z której wyrosła późniejsza Compañía Trasatlántica. Tacy emigranci, którzy wracali z Ameryki z fortuną, to indianos, a ich wille z palmami w ogrodach do dziś widać w wielu wsiach Kantabrii i Asturii. Alfons XII nadał Lópezowi w 1878 r. tytuł markiza Comillas. Ciemna strona tej fortuny wraca dziś do debaty: w 2018 r. Barcelona usunęła z placu jego pomnik.

Markiz chciał zrobić z Comillas letnią rezydencję dworu. W 1881 r. gościł tu Alfonsa XII, a 5 września odbyło się tu posiedzenie rządu. Rodzina zamówiła u katalońskich architektów zespół budowli, które zrobiły z Comillas skansen katalońskiego modernizmu nad Zatoką Biskajską. Neogotycki pałac Sobrellano zaprojektował Joan Martorell, a budowę w latach 1881–1888 prowadził Cristóbal Cascante. Pałac miał oświetlenie elektryczne, uznawane za jedno z pierwszych w Hiszpanii, ale nie był gotowy na przyjazd króla, który zatrzymał się w domu Ocejo. Obok stoi kaplica-panteon rodziny z meblami projektu Antoniego Gaudíego i rzeźbami Josepa Llimony oraz braci Vallmitjana. Markiz nie doczekał końca budowy: zmarł w Barcelonie w 1883 r., a dzieło kontynuował jego syn Claudio López Bru. Z fundacji ojca wyrosło na wzgórzu nad miasteczkiem ogromne seminarium z czerwonej cegły, otwarte w 1890 r., projektu Martorella i Cascante, które przebudował i dokończył Lluís Domènech i Montaner. Od 1904 r. był to uniwersytet papieski, przeniesiony w 1969 r. do Madrytu. Domènech i Montaner zaprojektował też fontannę Tres Caños i przebudował cmentarz w ruinach gotyckiego kościoła, nad którym od 1895 r. czuwa marmurowy anioł Llimony.

Najsłynniejsza jest jednak mała willa w ogrodzie obok pałacu. El Capricho („Kaprys”) zamówił Máximo Díaz de Quijano, prawnik, który też dorobił się na Kubie, szwagier markiza. Zaprojektował ją w latach 1883–1885 młody Antoni Gaudí, a budowę na miejscu, według jego makiety, prowadził kolega ze studiów, Cristóbal Cascante. Ściany z cegły przeplatają pasy zielonych kafli z żółtymi słonecznikami, a nad wejściem wznosi się ok. 20-metrowa wieżyczka obłożona ceramiką, podobna do perskiego minaretu. Gospodarz kochał muzykę, więc gzymsy przypominają pięciolinię, w balustradach są klucze wiolinowe i nuty, a przeciwwagi okien przesuwnych to rurki, które przy otwieraniu dźwięczą jak dzwonki. Na witrażu łazienki pszczoła gra na gitarze, a ptak na organach. Właściciel zmarł kilka miesięcy po ukończeniu domu. To jedna z niewielu budowli Gaudíego poza Katalonią, obok pałacu biskupiego w Astordze i Casa Botines w León.

Po wojnie domowej El Capricho stało puste, w 1969 r. uznano je za zabytek, w 1988 r. otwarto w nim restaurację, w 1992 r. kupiła je japońska spółka, a od lat 2009–2010 działa jako muzeum. Samo miasteczko, od 1985 r. chronione jako zespół zabytkowy, ma kamienne domy z herbami, plac z ratuszem i mały port budowany w latach 1603–1716, nigdy handlowy, choć pod koniec XIX w. ładowano w nim rudę cynku.