Munigua leży na wzgórzu wśród pagórków Sierra Morena, ok. 8 km od Villanueva del Río y Minas i ok. 50 km na północny wschód od Sewilli. Okolica od starożytności słynęła z kopalń miedzi i żelaza, i to one ściągnęły tu ludzi. Najstarsze ślady to fragmenty punickiej ceramiki z VII w. p.n.e., a na szczycie wzgórza stała osada iberyjska. Ok. 70 r. n.e. Rzymianie ją rozebrali, żeby zbudować sanktuarium, a cesarz Wespazjan nadał miastu status municipium; stąd łacińska nazwa Municipium Flavium Muniguense. Na przełomie I i II w. powstały forum, termy i domy miejscowych elit. Pod koniec III w. miasto zniszczyło trzęsienie ziemi i od tej pory podupadało.

Najważniejsza budowla to sanktuarium w tarasach, poświęcone Fortunie i Herkulesowi. Żeby je postawić, zbudowano mury oporowe, miejscami na ponad 10 m. Dwie symetryczne rampy prowadzą na pierwszy i drugi taras, gdzie półokrągła eksedra kadruje widok na wschód, a na samej górze stała niewielka cella. Wzorem były wielkie sanktuaria Lacjum: Fortuny Primigenii w Praeneste i Herkulesa Zwycięskiego w Tibur. Dziś mury stoją bez marmurowych okładzin; od wschodu sanktuarium było obłożone marmurem, z pozostałych stron tynkiem, z kolorami od bieli na dole po czerwienie i zielenie na górze. Niżej leżą forum ze świątynią na podium, dwupiętrowy portyk, termy i domy, a wokół mury obronne, których zachodniego boku nigdy nie domknięto.

Ruiny znano już w XVI w. dzięki dwóm napisom, a w XVIII w. brano je za zamek, stąd nazwa Castillo de Mulva. Od 1956 r. kopią tu archeolodzy z Niemieckiego Instytutu Archeologicznego. Część znalezisk, m.in. marmurowy portret cesarza Domicjana, jest w Muzeum Archeologicznym w Sewilli.