Valderrobres, po katalońsku Vall-de-roures, to stolica Matarrañi, pogranicza Aragonii i Katalonii, gdzie na ulicy słychać miejscowy dialekt kataloński. Najsłynniejszy widok ma się z drogi przy rzece: gotycki most o czterech łukach prowadzi prosto w bramę miejską, Portal de San Roque, a nad dachami wznoszą się kościół Santa María la Mayor i zamek, oba z tego samego złotawego kamienia. Most zaczęto budować ok. 1390 r., gdy arcybiskup Saragossy poprosił o zgodę króla Jana I, i skończono na początku XV w. Na ostatnim przęśle po stronie miasta stoi ratusz, ukończony w 1599 r. przez mistrza Antonia de Champanach w stylu manierystycznym, z dawną halą targową w przyziemiu.

Miasteczko przez ponad sześć stuleci miało pana w osobie biskupa, a potem arcybiskupa Saragossy. Ziemię odebraną muzułmanom w latach 1165–1170 za Alfonsa II król oddał w 1175 r. w lenno biskupstwu, a kartę osadniczą wydano w 1183 r. Po sporze z Jakubem II w 1307 r. dobra zostały przy Kościele aż do zniesienia ustroju senioralnego w XIX w. Z wieży obronnej z końca XII w. arcybiskupi zrobili pałac. Najwięcej zbudował García Fernández de Heredia (arcybiskup 1383–1411), który postawił też mury, kamienny most i szpital. Zginął 1 czerwca 1411 r. pod Almonacid de la Sierra, napadnięty przez ludzi Antona de Luny, gdy po bezpotomnej śmierci króla Marcina I Aragonia spierała się o następcę tronu. Wyższe piętra dobudował Katalończyk Dalmau de Mur (arcybiskup 1431–1456).

Zamek wygląda jak twierdza, ale nigdy nie bronił się w wojnie: to pałac zbudowany wokół naturalnej skały, z dziedzińcem, kuchnią, stajniami, piwnicami i salami reprezentacyjnymi, m.in. Salą Lwów i Złotą Komnatą. Od XVII w. popadał w ruinę, w 1931 r. został pomnikiem narodowym, a odbudowa trwała od 1982 do 2021 r. Dziś działa jako miejsce wystaw i koncertów; latem odbywają się w nim przedstawienia Festival de los Castillos. Kościół obok to gotyk lewantyński, budowany etapami od 1317 r. przez kolejnych arcybiskupów.