Tarn wypływa z granitowego masywu Mont Lozère, a zaraz potem wcina się w wapienne płaskowyże Grands Causses. Między Quézac a Le Rozier płynie na długości ok. 53 km kanionem głębokim na 400–600 m, który oddziela Causse Méjean na południu od Causse de Sauveterre na północy. Płaskowyże podniosły się w miocenie, gdy wypiętrzanie Alp odbiło się na całym Masywie Centralnym, a rzeki przecięły je wtedy w głąb. Ściany są warstwowe: na dole dolomitowe progi, w środku pochyły stok, na górze pionowe urwiska z jasnego dolomitu. W samych wąwozach z dna bije ok. 40 źródeł, którymi wypływa woda wsiąkająca w płaskowyże; w Saint-Chély-du-Tarn jedno z nich zasila podziemne jeziorko w grocie Cénaret.

Z drogi i z punktów widokowych widać po kolei: kotliny Pougnadoires i Saint-Chély, gdzie domy przyklejają się do skały; Les Détroits, najwęższe miejsce, gdzie ściany mają ok. 500 m, a brzegi płaskowyżów dzieli tylko 1200 m; Cirque des Baumes z wieżami i iglicami skalnymi; Pas de Soucy, wielkie rumowisko głazów, pod którym rzeka znika i wypływa dalej. Nad tym wszystkim krążą sępy: płowe zostały tu ponownie osiedlone, ścierwnik wrócił sam, a w rzece żyją znowu bobry. Na dnie jest łagodniej niż na wysokich płaskowyżach, słonecznie i prawie śródziemnomorsko, a mimo to przy wodzie rosną buki, które lubią chłód i wilgoć: wodę biorą korzeniami prosto z Tarnu.

Największą miejscowością w wąwozie jest Sainte-Enimie. Legenda mówi, że Enimia, merowińska księżniczka z VII w., została uzdrowiona z trądu wodą źródła Burle i założyła tu klasztor; historycznie klasztor ufundował w 951 r. biskup Mende. Przez wieki wąwóz był odcięty od świata: drogę wzdłuż rzeki, dzisiejszą D907bis, otwarto dopiero w 1905 r. Przez Les Détroits, które najlepiej widać z wody, wożą turystów łodziami przewoźnicy (bateliers) z La Malène.