Verdon płynie z Alp, spod przełęczy Allos, do Durance, a w połowie swojego biegu przecina Prealpy kanionem długim na ok. 25 km i głębokim na 250–700 m. Na dnie koryto ma miejscami tylko 6 m szerokości, a krawędzie po obu stronach dzieli od 200 do 1500 m. Wapienie, w których powstał wąwóz, osadziło ciepłe, płytkie morze jurajskie, pełne koralowców; rzeka zaczęła je ciąć, gdy wypiętrzały się Alpy. Wąwóz zaczyna się przy moście Carajuan, a kończy przy moście Galetas, gdzie Verdon wpływa do jeziora Sainte-Croix. Po drodze są takie miejsca jak Styx, „kanion w kanionie”, i Imbut (z prowansalskiego „lejek”), gdzie rzeka znika pod wielkim rumowiskiem głazów. Kanion wyznacza granicę dwóch departamentów: Alpes-de-Haute-Provence na północy i Var na południu.

Podróżnicy długo go omijali. W XVIII i XIX w. przechodziły nad nim tylko ścieżki dla mułów, a pierwsze drukowane opisy z lat 1782 i 1804 traktowały go jak przeszkodę, nie widok. Sławę przyniósł mu dopiero geograf Élisée Reclus w 1879 r., a w sierpniu 1905 r. Édouard-Alfred Martel, ojciec nowoczesnej speleologii, z nauczycielem z Rougon Isidore'em Blanc przepłynął składanymi łodziami cały wąwóz w trzy dni; wcześniejsza próba Armanda Janeta w 1896 r. skończyła się na rwących nurtach. Od Martela pochodzi nazwa „kanion”. W latach 1926–1930 Touring Club de France wytyczył szlak przez dno wąwozu (dziś sentier Blanc-Martel), poprawił drogę i zbudował punkty widokowe, m.in. Point Sublime. Od 1968 r. Verdon stał się jedną z kolebek wspinaczki sportowej w Europie; ma ponad 2500 dróg wspinaczkowych, a część z nich jest zamknięta, by chronić gniazda ponownie osiedlonych sępów.

Najsłynniejsza droga widokowa to Route des Crêtes, czyli D23: pętla długa na 23 km z La Palud-sur-Verdon, w dużej części jednokierunkowa, z 14 punktami widokowymi na krawędzi północnej ściany. Na południowym brzegu biegnie Corniche Sublime przez Aiguines, a nad dopływem Artuby przejeżdża się most Chaulière, wysoki na 140 m, zbudowany w latach 1938–1947. Ok. 5 km na północny zachód od wąwozu leży Moustiers-Sainte-Marie, miasteczko wciśnięte w szczelinę skalną. Nad nim, między dwiema ścianami, wisi na łańcuchu długim na 135 m złota gwiazda; według legendy spisanej przez Frédérica Mistrala zawiesił ją rycerz Blacas, który w 1249 r. trafił do niewoli w Egipcie i ślubował dar dla Matki Bożej, jeśli wróci. Gwiazda spadała co najmniej 11 razy; dzisiejsza jest z 1957 r. W XVII–XVIII w. Moustiers słynęło z fajansu z białym szkliwem i błękitnym zdobieniem, którego produkcję Marcel Provence odnowił w 1925 r.

Za wąwozem leży jezioro Sainte-Croix, zbiornik zaporowy napełniony w 1973 r., czwarty co do wielkości we Francji (ok. 2200 ha). Woda zalała dawną wieś Les Salles-sur-Verdon, którą odbudowano wyżej, nad brzegiem. Na jeziorze nie wolno pływać łodziami z silnikiem spalinowym; latem roi się od rowerków wodnych i kajaków, którymi można wpłynąć z jeziora w dolny odcinek wąwozu pod mostem Galetas [wypożyczalnie do sprawdzenia]. Poniżej zapory Verdon płynie jeszcze przez gorges de Baudinard, krótszy wąwóz zakończony jeziorkiem Montpezat za zaporą Quinson; czy i skąd wpływa się do niego kajakiem [do sprawdzenia].