Padirac to okrągła dziura w płaskim wapiennym płaskowyżu Causse de Gramat: studnia o średnicy ok. 35 m, której dno leży 103 m niżej, przy podziemnej rzece. To krasowa studnia wydrążona przez wodę w wapieniu. Rzeka płynie dalej korytarzami na ponad 20 km i wypływa na powierzchnię koło Montvalent nad Dordogne. Udowodniono to w 1947 r.: 22 lipca wlano do jeziora Grands Gours 75 kg fluoresceiny, a barwnik pojawił się w źródłach nad Dordogne dopiero 4 i 14 listopada. Mapy jaskiń sięgają dziś ponad 40 km, a według nowszych pomiarów nawet 58 km.

Miejscowi długo uważali przepaść za wrota piekła. Legenda mówi, że diabeł zatrzymał jadącego na mule świętego (w jednych wersjach św. Piotra, w innych św. Marcina), tupnął piętą i otworzył przed nim otchłań; muł przeskoczył, zostawiając odcisk kopyt na skale, a diabeł uciekł tą dziurą pod ziemię. Pierwszy zszedł na dół Édouard-Alfred Martel, ojciec nowoczesnej speleologii: 9 lipca 1889 r. jego zespół opuścił się po linowej drabinie ze 180 szczeblami i ławeczce na linie. Pierwszych turystów wpuszczono 1 listopada 1898 r.

Trasa zwiedzania ma ok. 2,5 km. Najpierw zjeżdża się windami albo schodzi po 207 stopniach metalowych schodów na stożek gruzu na dnie studni, potem idzie się korytarzem nad rzeką i przepływa ok. 1 km łodzią po przejrzystej wodzie, z przewoźnikiem przy wiośle. Za łodzią jest Lac de la Pluie, „jezioro deszczu”, nazwane tak od kropel spadających ze stropu, wiszący nad nim stalaktyt Grande Pendeloque długi na ok. 60 m i sala Grand Dôme ze sklepieniem 94 m nad głową. To jedna z najczęściej zwiedzanych jaskiń Europy: ponad pół miliona osób rocznie.