Mont Ventoux, „Olbrzym Prowansji” albo „Łysa Góra”, wznosi się samotnie na 1910 m nad równinami Comtat Venaissin i jest widoczny z bardzo daleka. Ma ok. 25 km długości ze wschodu na zachód. Szczyt jest biały nie od śniegu, tylko od wapiennego gruzu: ostatnie kilometry drogi prowadzą przez pustkowie z kamieni, ponad lasem. Woda deszczowa wsiąka w spękany wapień i wypływa daleko niżej, m.in. w Fontaine-de-Vaucluse. Las na zboczach jest w dużej części posadzony: przez sześć wieków górę wycinano na budowę okrętów w Tulonie, na węgiel drzewny i pastwiska, a odnawianie, m.in. lasu cedrowego, zaczęło się w 1922 r. W 1990 r. UNESCO uznało masyw za rezerwat biosfery.

Nazwę łączono długo z wiatrem (łac. „mons ventosus”), bo mistral wieje tu często ponad 100 km/h, a rekord, 320 km/h, ustanowił w 1967 r. południowy wiatr marin. Pierwsze opisane wejście na szczyt to wyprawa Petrarki z Malaucène, datowana w jego liście na 26 kwietnia 1336 r.; badacze sądzą, że list napisał później, ok. 1352–1353, a datę wybrał symbolicznie. Na szczycie od 1882 r. stoi budynek obserwatorium meteorologicznego z biało-czerwonym masztem, który widać z całej okolicy, a na zachodniej grani od 1995 r. kopuła radaru kontroli lotów.

Ventoux to legenda kolarstwa: Tour de France wjechał tu pierwszy raz w 1951 r., a 13 lipca 1967 r. na zboczu nad Bédoin zmarł w upale Brytyjczyk Tom Simpson, wycieńczony i pod wpływem środków dopingujących; jego pomnik stoi przy drodze ok. 1,5 km pod szczytem [odległość do sprawdzenia]. Od 1902 do 1976 r. jeździły tu też wyścigi samochodów i motocykli pod górę. Na motocyklu najpiękniej jest wjechać od Bédoin przez las do Chalet Reynard i dalej przez kamienną pustynię na szczyt, a zjechać do Malaucène albo do Sault, otoczonego polami lawendy i lawandynu (kwitną mniej więcej w lipcu [do sprawdzenia]).