Okręg Maramureș, wydzielony w 1968 r., sięga od Baia Mare po przełęcz Prislop, ale ten opis przyjmuje granicę historyczną. Marmarosz to zamknięta kotlina górnej Cisy, otoczona górami Oaș, Gutâi i Țibleș od zachodu i południa, Rodniańskimi na południowym wschodzie i Marmaroskimi na wschodzie i północy. Baia Mare, Kraj Lăpuș (Țara Lăpușului), Chioar i wschodni Codru należą dziś do okręgu, ale historycznie leżały poza Marmaroszem, po drugiej stronie gór. W latach 1919–1920 konferencja pokojowa w Paryżu podzieliła dawny komitat wzdłuż Cisy: północ, ok. dwóch trzecich powierzchni, przypadła Czechosłowacji i jest dziś ukraińskim Zakarpaciem, a Rumunii została południowa część, ok. 3400 km². Z reszty kraju wjeżdża się tu tylko przez przełęcze, m.in. Gutâi (987 m) z Baia Mare i Prislop (1416 m) z Bukowiny. W środku leżą równoległe doliny Săpânței, Mary z Cosău, Izy i Vișeu, a nad Borșą wznosi się Pietrosul Rodnei (2303 m), najwyższy szczyt Karpat Wschodnich w Rumunii. Góry Rodniańskie są od 1990 r. parkiem narodowym, a Góry Marmaroskie wzdłuż granicy z Ukrainą od 2004 r. parkiem przyrody.

Pierwszą wzmiankę o „ziemi Marmaroszu” źródła datują na 1199 r. Węgierscy królowie mieli tu tereny łowieckie, ale Rumuni rządzili się sami: wsie i doliny podlegały kneziom i wojewodom, a wolnych chłopów z górskich wsi nazywano nameși. W połowie XIV w., według tradycji w 1351 r., król Ludwik Węgierski wysłał Dragoșa z Bedeu na wschód od Karpat, by założył tam marchię przeciw Tatarom. Bogdan z Cuhei, były wojewoda Marmaroszu, którego król w 1343 r. nazwał „niewiernym”, przeszedł góry między 1359 a 1365 r. (daty w źródłach się różnią), wypędził potomka Dragoșa i nie uznał zwierzchnictwa Węgier. Tak powstało niezależne Hospodarstwo Mołdawskie. Bogdan spoczywa w Rădăuți na Bukowinie, a jego wieś Cuhea nazywa się dziś Bogdan Vodă i od 2008 r. ma jego pomnik. Wnukowie Dragoșa, Balc i Drag, uposażyli w 1391 r. monastyr Peri, przez ponad 300 lat siedzibę rumuńskich biskupów Marmaroszu; jego ruiny są dziś po ukraińskiej stronie Cisy. Od 1538 r. kraina należała do Siedmiogrodu, od końca XVII w. do Habsburgów, a po 1867 r. do węgierskiej części Austro-Węgier.

Marmarosz był zawsze wielojęzyczny. Rumuni, prawosławni i grekokatoliccy, mieszkali obok Ukraińców (Rusinów), Węgrów, Żydów i niemieckich Szpiszaków, których po 1770 r. sprowadzono do Vișeu i Borșy do pracy w lasach. Dziś w okręgu Maramureș mieszka ponad 60% Ukraińców Rumunii, a w siedmiu gminach są większością, np. w Poienile de sub Munte nad Ruscovą (90,8% według spisu z 2021 r.). W 1930 r. w Sighecie mieszkało 10 526 Żydów na 27 270 mieszkańców. Między 16 a 22 maja 1944 r. węgierskie władze wywiozły z tutejszego getta do Auschwitz blisko 13 tys. osób, wśród nich piętnastoletniego Eliego Wiesela, urodzonego tu w 1928 r., późniejszego laureata Pokojowej Nagrody Nobla (1986). Kilka lat później komunistyczne władze zamknęły w więzieniu w Sighecie, zbudowanym w latach 1896–1897, przedwojenną elitę Rumunii: w latach 1950–1955 zmarło tu co najmniej 53 więźniów, wśród nich były premier Iuliu Maniu (1953) i historyk Gheorghe I. Brătianu. Od 1993 r. poetka Ana Blandiana i pisarz Romulus Rusan urządzali w ruinie więzienia Memoriał Ofiar Komunizmu i Ruchu Oporu; pierwsze sale otwarto w 1997 r.

Marmarosz żyje z lasu, łąk i turystyki. Z lasów Vișeu drewno zwozi do dziś Mocănița, kolej wąskotorowa o rozstawie 760 mm, zbudowana w latach 1930–1933 doliną Vaseru; w sezonie jeżdżą nią też pociągi turystyczne z parowozem do Paltin, ok. 21 km. Gospodarstwa są małe, siano kosi się często ręcznie, a owce wypasa latem na halach. W Baia Borșa wydobywano rudy ołowiu i cynku: 10 marca 2000 r. pękła tama osadnika Novăț i ok. 20 tys. ton szlamu (w części źródeł 20 tys. m³) spłynęło Vișeu do Cisy, zaledwie kilka tygodni po katastrofie cyjankowej w Baia Mare. Borșa jest dziś ośrodkiem narciarskim i bazą wypraw na Pietrosul Rodnei, a wsie nad Izą i Marą przyjmują gości w pensjonatach agroturystycznych.