DN18 zaczyna się w Baia Mare, przez przełęcz Gutâi schodzi do Syhotu Marmaroskiego, a potem biegnie w górę doliny Wyszawy (Vișeu) przez Moisei i Borșę aż do Iacobeni na Bukowinie. Najpiękniejszy jest jej koniec: z Borșy droga wspina się na przełęcz Prislop (1416 m), najwyższą przełęcz drogową Karpat Wschodnich, i schodzi doliną Złotej Bystrzycy do Cârlibaby. Na południu ciągną się Góry Rodniańskie z Pietrosulem (2303 m), na północy Góry Marmaroskie. Przełęcz to granica dwóch krain, Maramureszu i Bukowiny, i wododział: Wyszawa płynie do Cisy, a Złota Bystrzyca do Seretu. Stok od strony Maramureszu jest bardziej stromy, a bukowiński łagodnie opada ku wschodowi.

Tędy szły najazdy i wojska. W marcu 1241 r. część mongolskiej kolumny zeszła przez Prislop do Maramureszu. Ostatni najazd tatarski, z 1717 r., przypomina pomnik przy drodze na polanie Preluca Tătarilor: według tradycji mieszkańcy Borșy pod wodzą protopopa Lupu Șandora rozbili tu Tatarów wracających z łupami. W styczniu 1915 r., przy mrozie do −28°C i śniegu do 2,5 m, przez przełęcz przeszli polscy legioniści, którzy przyjechali koleją do Borșy. 18 stycznia o trzeciej w nocy na siodło dotarł batalion majora Mariana Żegoty-Januszajtisa, a w dolinie Złotej Bystrzycy zaczęła się bitwa pod Kirlibabą, wygrana z Rosjanami 22 stycznia (część źródeł podaje 23 stycznia). Około 1915 r. armia austro-węgierska poprowadziła przez przełęcz kolejkę polową z Borșy do Iacobeni, zbudowaną rękami rosyjskich jeńców. Po wojnie ją rozebrano, a część jej materiału posłużyła do budowy wąskotorówki w dolinie Wazeru, po której do dziś jeździ Mocănița.

Na siodle stoi zajazd i monastyr, budowany od 1999 r. i poświęcony w 2008 r., a obok cmentarz 136 żołnierzy z obu wojen światowych. Co roku w drugiej połowie sierpnia, w niedzielę po 15 sierpnia, przełęcz wypełnia się na święto Hora la Prislop: najpierw nabożeństwo, potem pochód w strojach ludowych i wielkie koło tańca, do którego może wejść każdy. Święto notuje się od 1738 r., od 1848 r. było zakazane, a w 1968 r. wznowił je historyk i folklorysta Nicoară Timiș z Borșy. W Cârlibabie, wsi, w której obok Rumunów mieszkają Huculi i potomkowie Niemców spiskich, przy kościele św. Ludwika stoi pomnik legionistów z 1932 r. i mogiła dwunastu poległych.