Ten opis przyjmuje granice historyczne. Bukowina to ziemie, które Habsburgowie odcięli od Mołdawii w latach 1774–1775: w Rumunii od granicy z Ukrainą przez Suczawę (Suceava), Radowce (Rădăuți) i Câmpulung Moldovenesc po kotlinę Dorny z Vatra Dornei i Cârlibabę pod przełęczą Prislop. Na zachodzie i południu sąsiaduje z Marmaroszem i Siedmiogrodem; która dokładnie dolina za przełęczą Tihuța należała już do Siedmiogrodu, [do sprawdzenia]. Zachodnia Mołdawia to tu górzysta część okręgu Neamț: Piatra Neamț, Târgu Neamț, masyw Ceahlău, dolina Bystrzycy (Bistrița) z jeziorem Bicaz. Granica Mołdawii z Siedmiogrodem na drodze do Gheorgheni nie biegnie grzbietem: Jezioro Czerwone (Lacul Roșu), cały wąwóz Bicaz, Bicaz-Chei i Bicazu Ardelean, czyli „siedmiogrodzki Bicaz”, należały do komitatu, a potem okręgu Ciuc aż do 1950 r. Mołdawia zaczyna się więc dopiero za wąwozem, poniżej Bicazu Ardelean. Krajobraz to długie, równoległe, zalesione grzbiety Obcin, łąki ze stogami na zboczach, a dalej na południe wapienne skały Rarău i Ceahlău.

Z Marmaroszu przyszli w XIV w. założyciele państwa: wojewoda Dragoș, a po nim Bogdan, który wypędził stąd węgierskich namiestników i dał początek niezależnej Mołdawii. Suczawa była jej stolicą przez blisko dwa wieki. Najdłużej, od 1457 do śmierci 2 lipca 1504 r., panował tu Szczepan Wielki (Ștefan cel Mare). W 1475 r. rozbił Turków pod Vaslui, za co papież Sykstus IV nazwał go „Athleta Christi”. W 1476 r. sułtan Mehmed II pobił go w dolinie Valea Albă, ale nie zdobył twierdzy Neamț: według legendy matka Szczepana nie wpuściła go do niej i kazała mu wracać z nowym wojskiem. W 1497 r. w lesie pod Kozminem Szczepan rozgromił armię Jana Olbrachta, czyli w polskiej pamięci bitwa, w której „wyginęła szlachta”. Po każdym zwycięstwie miał fundować cerkiew. W latach 1466–1470 zbudował monaster Putna, gdzie jest pochowany, a w 1488 r., w trzy miesiące i trzy tygodnie, cerkiew w Voroneț. W 1992 r. Kościół prawosławny ogłosił go świętym. Za jego syna Petru Rareșa (1527–1538 i 1541–1546) zaczęto pokrywać malowidłami także zewnętrzne ściany cerkwi: Moldovița (1532, freski z 1537 r.), Humor i Arbore. W 1547 r. metropolita Grigorie Roșca kazał wymalować Voroneț z Sądem Ostatecznym na zachodniej ścianie, a jako ostatnią, ok. 1601 r., ozdobiono forteczną Suczawicę rodu Mohyłów. Polskie wojska wracały tu jeszcze w październiku 1691 r.: Jan III Sobieski zdobył wtedy po ostrzale artylerii Marcina Kątskiego twierdzę Neamț. Rumuńska tradycja i nowela Costache Negruzziego „Sobieski și românii” pamiętają za to garstkę górskich strażników, którzy długo stawiali opór.

W 1775 r. Austria zabrała północny skrawek Mołdawii i nazwała go Bukowiną. Do 1849 r. była rządzona z Galicji, potem stała się osobnym księstwem z Czerniowcami jako stolicą. Wiedeń sprowadzał osadników: Seklerów, którzy po rzezi w Madéfalva w 1764 r. uciekli z Siedmiogrodu, niemieckich górników Zipserów do Cârlibaby i Iacobeni, Niemców sudeckich i polskich górali czadeckich. W 1791 r. Austriacy otworzyli kopalnię soli w Kaczyce (Cacica), do której rok później przybyło 20 rodzin górników z Bochni i Wieliczki. W 1834 r. górale z Hliboki założyli Nowy Sołoniec, w 1836 r. Pleszę, a w 1837 r. Pojanę Mikuli. W tej ostatniej dolinę podzielono wpół między 40 rodzin polskich i 40 niemieckich. W Nowym Sołońcu polska nazwa wsi jest dziś urzędowa obok rumuńskiej. 28 listopada 1918 r. kongres w Czerniowcach ogłosił połączenie Bukowiny z Rumunią. Latem 1940 r. Związek Radziecki zajął północ kraju, a południe zostało przy Rumunii. Jesienią 1940 r. prawie wszystkich Niemców przesiedlono do Rzeszy, w 1941 r. Seklerzy wyjechali do zajętej przez Węgry Baczki, a jesienią 1941 r. Żydów z miast Bukowiny deportowano do Naddniestrza, skąd wielu nie wróciło. Po dawnym tyglu narodów zostały kościoły katolickie w górskich wsiach, wsie ukraińskie w okręgu Suczawa i Polacy z Kaczyki i Sołońca.

Bukowina żyje dziś z lasu, pastwisk i turystyki: w dolinach Mołdawy (Moldova) i Bystrzycy stoją tartaki, a autokary objeżdżają monastery. Vatra Dornei to uzdrowisko z wodami mineralnymi i borowinami: kasyno zbudowano tam w latach 1896–1898 według projektu Petera Paula Branga. W Neamț prąd daje zapora Bicaz, a do monasterów Neamț, Agapia i Văratec przyjeżdżają pielgrzymi. W Humuleștii pod Târgu Neamț urodził się w 1837 r. Ion Creangă, autor „Wspomnień z dzieciństwa”, a nad jeziorem Bicaz wznosi się Ceahlău z dwoma szczytami, Ocolașul Mare (1907 m) i Toaca (1904 m), dziś park narodowy z siedmioma znakowanymi szlakami.