DN12C to jedna z niewielu dróg przez Karpaty Wschodnie między Szeklerszczyzną a Mołdawią: 58 km z Kotliny Giurgeu do doliny Bystrzycy, przez Góry Giurgeu, Hășmaș i Tarcău. Zaczyna się w Gheorgheni (węg. Gyergyószentmiklós), mieście, w którym według spisu z 2011 r. 86% mieszkańców podało narodowość węgierską. W XVII w. osiedlili się tu Ormianie z Mołdawii i to oni rozkręcili w mieście handel. Ich barokowy kościół z lat 1730–1734, otoczony murem z okrągłymi basztami, stoi przy wylocie drogi na Jezioro Czerwone. Za miastem droga wspina się przez lasy na przełęcz Pângărați (1252 m, dawniej nazywaną przełęczą Bicaz), między Górami Giurgeu na północy a Hășmaș na południu.

Po drugiej stronie przełęczy leży Lacu Roșu, po węgiersku Gyilkos-tó, „Zabójcze Jezioro”. To jezioro zaporowe, ale zaporę usypała sama natura: gliniaste zbocze góry Ghilcoș zsunęło się do doliny i zatamowało potoki. Według jednych źródeł stało się to latem 1837 r. po wielkich ulewach, według innych po trzęsieniu ziemi 23 stycznia 1838 r. Zalany las świerkowy zamienił się w pnie, które do dziś sterczą z wody. Rumuńska nazwa pochodzi od czerwonego potoku, który płynie przez skały zabarwione tlenkami żelaza. Węgierska legenda opowiada o dziewczynie imieniem Eszter Fazekas, porwanej przez zbójnika: góra miała się obsunąć na jej wołanie i pogrzebać oboje. Od początku XX w. nad jeziorem działa letnisko. Jezioro powoli się zamula, a według pomiarów z 1968 r. mogłoby całkiem zniknąć około 2080 r.

Kilometr za jeziorem zaczyna się sam wąwóz. Potok Bicaz przeciął tu jurajskie wapienie Hășmașu na długości ok. 8 km, a ściany wznoszą się według przewodników do ok. 300 m nad jezdnią. Alpinista i autor przewodników Emilian Cristea podzielił wąwóz na cztery odcinki. Pierwszy kończy się skalną bramą Poarta de Piatră. Na drugim, pod turnią Piatra Altarului (ok. 1120–1150 m n.p.m.), są jedne z najtrudniejszych dróg wspinaczkowych w Rumunii. Pierwszy tunel wykuto tu w 1918 r., poszerzając naturalną szczelinę krasową. Był jednopasmowy i miał ostry zakręt w środku, a nowy, 155-metrowy tunel otwarto dopiero w 2005 r. Pod nim droga schodzi serpentyną na dno wąwozu, w Gâtul Iadului, „Gardziel Piekła”: najwęższe ok. 800 m, gdzie skały niemal zamykają się nad głową. Za nim dolina się rozszerza, a pojawiają się zlepieńce. Od 1971 r. wąwóz jest chroniony, a dziś należy do Parku Narodowego Cheile Bicazului – Hășmaș.

Bicaz-Chei i sąsiedni Bicazu Ardelean leżą dziś w okręgu Neamț, ale historycznie należały do Siedmiogrodu. Granica z Mołdawią biegła dopiero dalej w dół doliny [dokładny przebieg do sprawdzenia]. Na końcu drogi, w Bicazie, Bystrzycę przegradza zapora Izvorul Muntelui: betonowy mur wysokości 127 m, budowany w latach 1950–1960, także rękami więźniów politycznych. Pod wodą zniknęły 22 wsie, a nad zalewem, drugim co do wielkości sztucznym jeziorem Rumunii, wznosi się masyw Ceahlău.