Tu Pireneje schodzą do Morza Śródziemnego. Cap de Creus to ostatni, najdalej na wschód wysunięty skrawek Półwyspu Iberyjskiego: poszarpany cypel z ciemnych łupków, porośnięty niskimi krzewami i pocięty zatoczkami, nad którym kończy się pasmo Albères. Skały należą do osiowej strefy Pirenejów i pochodzą z paleozoiku; ponad 280 mln lat temu, w orogenezie hercyńskiej, zostały przeobrażone w łupki, gnejsy i marmury, a w północnej części przecinają je jasne żyły pegmatytu. Krajobraz rzeźbi tramuntana, zimny wiatr z północy: niesie słoną bryzę na nadbrzeżne zbocza, podmywa klify i decyduje o tym, co tu w ogóle rośnie. Od 1998 r. przylądek, cały półwysep i pas morza wokół tworzą park naturalny, pierwszy w Katalonii obejmujący i ląd, i morze.

Na samym końcu stoi latarnia otwarta w 1853 r. (tablica nad drzwiami: „za panowania Izabeli II, roku 1853”), druga najstarsza w Katalonii. Na tym miejscu już w XIV w. stała wieża strażnicza przeciw piratom: wymienia ją przywilej króla Piotra IV Ceremonialnego dla Cadaqués z 1385 r.; zniszczoną ok. 1433 r. wieżę odbudowano w 1436 r. i ponownie w 1568 r. Latarnia i skały przyciągały też filmowców: w 1971 r. kręcono tu część „Latarni na krańcu świata” według Juliusza Verne'a, z Kirkiem Douglasem i Yulem Brynnerem, a wieżę postawioną na potrzeby filmu później rozebrano.

Przylądek to krajobraz Salvadora Dalego. Malarz mieszkał w sąsiednim Portlligat pod Cadaqués, a skały Cap de Creus, wygładzone przez wiatr w kształty zwierząt i twarzy, wracają na jego obrazach; mówi się, że jedna ze skał w zatoczce Cullaró podsunęła mu kształt „Wielkiego masturbatora” (1929). Na płaskowyżu Tudela przez ponad 40 lat, od 1962 r., stała wioska wakacyjna Club Méditerranée. Ośrodek opustoszał w 2003 r., a w lipcu 2010 r. rozebrano ok. 400 jego apartamentów, żeby przywrócić skały i roślinność.

Z latarni zaczyna się (albo kończy) GR 11, Senda Pirenaica, pieszy szlak przez całe hiszpańskie Pireneje do przylądka Higer nad Atlantykiem, ponad 800 km dalej. To dobry początek motocyklowej Transpirenaiki: ten sam łańcuch gór, tylko szosą, od jednego morza do drugiego.