Aladağlar to najwyższa część Antytaurusu, wapienny mur, który nad wsiami gminy Çamardı wyrasta niemal pionowo o ponad 2000 m. Średnio grzbiet ma ok. 3500 m, kilka szczytów przekracza 3700 m, a najwyższy, Demirkazık, ma według tureckiego Ministerstwa Kultury i Turystyki 3756 m. Nazwę tłumaczy się jako „Szkarłatne Góry”, bo o zachodzie słońca szare ściany przybierają rdzawy odcień. Od strony Niğde i doliny Ecemiş widać je z daleka, a z drogi przez Çukurbağ i Demirkazık jedzie się wprost pod ściany. Na wypłaszczeniach poniżej leżą wiejskie pola i sady, a ponad nimi już tylko skała, piarg i wysokie pastwiska.

Wapień dobrze pokazuje, jak góry powstawały i jak je potem rzeźbił lód. Masyw tworzą grube ławice wapieni, osadów dawnego morza, wypiętrzone razem z całym Taurusem, a wysoko w górach leżą kotły i doliny pozostawione przez lodowce [przebieg zlodowaceń do sprawdzenia]. W kotle Yedigöller („Siedem Jezior”) na wysokości ok. 3100 m wiosną stoi kilka polodowcowych jeziorek. Wiosną woda z topniejącego śniegu tworzy też wiele mniejszych jezior i wodospadów. Do późnego lata zostają tylko te zasilane wodą podziemną, bo reszta wsiąka w spękany wapień. Poza dolinami Emli i Barazama lasów prawie tu nie ma, za to roślinność wysokogórska jest bogata. W skałach żyją dzikie kozy, a w dolinach wilki i niedźwiedzie [gatunki do sprawdzenia w źródle parku].

Aladağlar to jeden z najważniejszych rejonów wspinaczkowych i trekkingowych Turcji. Bazami są Çukurbağ, gdzie działa kilka pensjonatów, i Demirkazık z górskim hotelem prowadzonym przez prywatną firmę. Z Çukurbağ w półtorej–dwie godziny dochodzi się pieszo do doliny Emli, z której wchodzi się na Kaldı, Güzeller i Alacę. Wyjście na Demirkazık zaczyna się na płaskowyżu Sokullupınar i trwa 10–12 godzin w obie strony. W 1995 r. ok. 550 km² gór objęto parkiem narodowym, który leży w trzech prowincjach: Niğde, Kayseri i Adana.

Dla motocyklisty najciekawszy jest sam dojazd i krótkie wjazdy w doliny. Z doliny Ecemiş droga skręca do Çamardı, a dalej wąską szosą przez Çukurbağ do Demirkazık. Prowadzi przez wsie z polami i sadami, a ściany Demirkazık przez cały czas stoją nad drogą. Gruntowe odgałęzienia prowadzą do doliny Emli i na płaskowyż Sokullupınar. Pasterze wypędzają latem stada na wysokie pastwiska (yayla) i na drogach można trafić na owce z psami pasterskimi [do sprawdzenia].