Amadija stoi na płaskiej wapiennej skale o pionowych ścianach, ok. 1200 m n.p.m., jak na kamiennym stole postawionym pośrodku doliny Sapna. Domy dochodzą do samej krawędzi urwiska, a dokoła wznoszą się zielone pasma gór przy granicy z Turcją. Z drogi dojazdowej miasto wygląda jak twierdza bez murów, bo mury zastępuje mu skała. Rano dolina bywa wypełniona mgłą i chmurami, z których wystaje tylko płaskowyż z minaretem. To jeden z najbardziej rozpoznawalnych widoków Kurdystanu irackiego.

Taka naturalna twierdza była zamieszkana od tysięcy lat. Okolicę zdobyli w XI w. p.n.e. Asyryjczycy, potem przechodziła w ręce Medów, Persów, Partów i Sasanidów, a w VII w. muzułmanów. Od 1376 do 1843 r. Amadija była stolicą kurdyjskiego emiratu Behdinan, który przez wieki zachowywał dużą niezależność między Osmanami a Persją. Do miasta prowadziły dwie bramy. Wschodnią, Zebar, zburzono w 1938 r., gdy budowano nową drogę. Zachodnia, Bab Behdinan, przetrwała, z rzeźbionymi wężami na łuku. Za sułtana Husajna Walego (1534–1576) powstała szkoła Qubahan, po której zostały ruiny nad urwiskiem, i minaret wysokości ponad 30 m przy Wielkim Meczecie, sięgającym XII w.

Amadija była też miastem wielu religii. W XII w. mieszkała tu duża gmina żydowska, a urodził się tu Dawid Alroy, który ogłosił się mesjaszem i wzniecił powstanie. Jeszcze w 1907 r. Żydzi stanowili prawie jedną trzecią mieszkańców, obok Kurdów i chaldejskich katolików. W latach 1950–1951, jak prawie wszyscy Żydzi iraccy, wyjechali do Izraela. W 1760 r. dominikanie założyli tu misję, a jeden z nich, Maurizio Garzoni, ułożył włosko-kurdyjski słownik i gramatykę. Miejscowa tradycja mówi, że stąd wyruszyli do Betlejem Trzej Królowie, co nie ma potwierdzenia w źródłach historycznych.