Na zachód od Silifke wybrzeże Cylicji pustoszeje. Góry Taurusu schodzą tu stromo do morza, a między Anamurem a Gazipaşą D400 przez ok. 100 km wije się zboczami wysoko nad wodą, przez sosnowe lasy i nad zatokami, do których nie prowadzi żadna droga. To jeden z najpiękniejszych odcinków wybrzeża Turcji, a przy tym dużo spokojniejszy niż Riwiera Turecka koło Alanyi. Anamur to miasteczko na nadmorskiej równinie wciśniętej między góry. Uprawia się tu banany: małe, słodkie owoce rosną w szklarniach i ogrodach przy drodze, a nazwa „banan z Anamuru” jest od 2002 r. chronionym oznaczeniem geograficznym. Według starszych badań okolice Anamuru dawały prawie połowę bananów Turcji. Długa piaszczysta plaża należy do najważniejszych w basenie Morza Śródziemnego miejsc, w których żółwie karetta składają jaja. Ekolodzy skarżą się jednak na parkingi i kawiarnie stawiane na wydmach.

Ok. 5 km na wschód od miasta, przy samej D400, nad plażą stoi zamek Mamure, jedna z najlepiej zachowanych twierdz na tureckim wybrzeżu. Zbudowali ją władcy ormiańskiego królestwa Cylicji na fundamentach starszych umocnień, żeby bronić wybrzeża przed piratami. W 1221 r. zajął ją seldżucki sułtan Alaeddin Keykubad I i rozbudował. Karamanidzi, którzy przejęli zamek za Mahmuta (1300–1311), naprawili go i nadali mu nazwę Mamure, „kwitnąca”. W 1469 r. przeszedł w ręce Osmanów, którzy kilka razy go naprawiali, a część wnętrza służyła jako karawanseraj. Mury z 39 wieżami i basztami otaczają ok. 23 500 m² i trzy dziedzińce. Na zachodnim stoi mały meczet z minaretem i ruiny łaźni, na południowym resztki latarni. Od strony lądu mury chroniła fosa, a od strony morza fale biją o podnóże baszt.

Ok. 6–7 km na zachód od centrum, na przylądku Anamur, leżą ruiny Anemurionu. Przylądek to najdalej na południe wysunięty punkt Azji Mniejszej, a w pogodny dzień widać stąd podobno góry Cypru, oddalone o ok. 64 km [widoczność do sprawdzenia]. Miasto, wspominane już w greckich opisach wybrzeża, rozkwitło za Rzymian. W 52 r. oblegli je górale z plemienia Kietów, a odsiecz przyniósł król Kommageny Antioch IV. W 260 r. zdobyli je Persowie Sasanidzi, a w IV w. miasto podniosło się raz jeszcze. Do połowy VII w. mieszkańcy odeszli, prawdopodobnie dlatego, że Arabowie opanowali Cypr i wybrzeże stało się niebezpieczne. Najbardziej poruszająca jest nekropola: ok. 350 grobowców z I – początku IV w., wiele z kopułami i sklepieniami, na zboczu nad morzem. Niżej stoją teatr, odeon, trzy duże łaźnie i jedna mała oraz cztery wczesnochrześcijańskie kościoły. Przez dziesięciolecia wykopaliska prowadzili Kanadyjczycy: najpierw Elizabeth Alföldi z Uniwersytetu w Toronto (1965–1970), potem James Russell z Kolumbii Brytyjskiej.