Aragac to samotny, rozległy wulkan, który zajmuje mniej więcej jedną piątą powierzchni Armenii. Wokół starego krateru wznoszą się cztery wierzchołki. Najwyższy, północny, ma 4090 m i jest najwyższym punktem kraju oraz całego Małego Kaukazu. Z jego zboczy spływały kiedyś długie potoki lawy. Ich ślady widać dziś w tarasach, czarnych blokach i wąwozach przecinających stoki. Według tradycji nazwa znaczy „tron Ary”, od legendarnego króla Ary Pięknego. Mojżesz Chorenacki wywodził ją od Aramaneaka, syna praojca Hajka. To ludowe etymologie.

Na zboczu prowadzi jedna z najwyżej położonych dróg asfaltowych na Kaukazie. Z Byurakanu i Antarutu wspina się przez łąki i rumowiska lawy z ok. 2000 do ok. 3200 m, ok. 18 km serpentyn z coraz szerszym widokiem na równinę Araratu i sam Ararat. Na końcu jest jezioro Kari, czyli „kamienne jezioro”, w polodowcowej dolinie zamkniętej morenami. Jest zimne i przejrzyste, a przez 8–9 miesięcy w roku skute lodem. W czerwcu po brzegach i na zboczach nad nim leży jeszcze dużo śniegu, w lipcu już tylko płaty. Nad jeziorem stoją budynki stacji badań promieniowania kosmicznego, którą w 1943 r. założyli fizycy Abraham Alichanow i Artem Alichanian. Stąd ruszają wycieczki na południowy szczyt (3888 m).

Niżej, na grzbiecie między wąwozami dwóch potoków, na wysokości ok. 2300 m, stoją ruiny twierdzy Amberd. Jej nazwa znaczy „twierdza w chmurach”. Pierwszą warownię zbudowali w VII w. książęta Kamsarakan. W XI w. kupili ją Pahlawuni, a książę Wahram Pahlawuni wzmocnił mury i w 1026 r. zbudował obok kościół Matki Bożej. Zachowała się też łaźnia z instalacją wodną. W 1236 r. twierdzę zdobyli i zniszczyli Mongołowie. W 2024 r. Europa Nostra wpisała Amberd na listę siedmiu najbardziej zagrożonych zabytków Europy. Po drodze leży Byurakan z obserwatorium astrofizycznym, które w 1946 r. założył Wiktor Ambarcumian.