Między Eskişehirem, Kütahyą i Afyonem wyżyna Anatolii rozpada się na labirynt płaskich skał, kanionów i ostańców z miękkiego tufu wulkanicznego. Wiatr i woda wyrzeźbiły w nim kominy, grzyby i stoliwa, a pomiędzy nimi rosną sosny, pola i niewielkie wsie. To Dolina Frygijska, choć dolina to raczej cały kraj skał rozrzucony na kilkudziesięciu kilometrach. Frygowie, lud, który przybył do Anatolii z Bałkanów po upadku państwa Hetytów, mieli tu swoje góry święte. W skałach wykuwali grobowce, ołtarze i wielkie fasady poświęcone bogini matce, którą nazywali po prostu Matar, „Matką”. Grecy znali ją później jako Kybele.

Najsłynniejsza z tych fasad zdobi skalny cypel nad wsią Yazılıkaya, czyli „zapisana skała”. Ma ok. 17 m wysokości i udaje front świątyni z trójkątnym szczytem, pokryty geometrycznym wzorem, który naśladuje terakotowe okładziny frygijskich budowli. U dołu wykuto niszę, w której zapewne stał posąg bogini; na jej ścianach ktoś wyrył słowo MATAR. Wyżej biegnie napis w alfabecie frygijskim: Ates, syn Arkiasa, poświęca pomnik Midasowi, nazywając go „wodzem ludu i władcą”. Dlatego podróżnicy XIX w. uznali fasadę za grobowiec Midasa, a skałę nad nią nazwali Miastem Midasa. Grobowcem nie jest, ale datowana na początek albo połowę VII w. p.n.e. może być hołdem dla zmarłego króla.

Midas był postacią historyczną. Asyryjskie kroniki z końca VIII w. p.n.e. wspominają Mitę z kraju Muszki, przeciwnika króla Sargona II, a Grecy pamiętali, że jako pierwszy barbarzyński władca złożył dar w Delfach. Legenda dała mu złoty dotyk i ośle uszy, a tradycja mówi, że odebrał sobie życie, gdy na Frygię spadli Kimmerowie. Na szczycie skały, za fasadą, leżała osada z murami, schodami wykutymi w skale, cysternami i ołtarzami ze schodkowymi tronami dla bogini. Pierwsze wykopaliska prowadził tu Francuski Instytut Archeologiczny tuż przed i po II wojnie światowej, a od 2022 r. prace wznowił Uniwersytet Anadolu z Eskişehiru.

Okolica żyje dziś z rolnictwa i powoli odkrywa turystykę pieszą. W 2013 r. wolontariusze wytyczyli Szlak Frygijski (Frig Yolu), 506 km pieszych tras przez cztery prowincje. Trzy jego odnogi, z Seydiler, Yenice Çiftliği i Yassıhöyük koło Gordionu, schodzą się właśnie w Yazılıkaya. Po drodze leżą skalne wsie z czasów bizantyjskich, takie jak Ayazini z kościołem wykutym w skale, i pomniki z lwami, które pilnowały grobów frygijskich możnych.