Erciyes to wulkan, który zbudował Kapadocję. Ma 3917 m, jest najwyższym szczytem Anatolii Środkowej i z płaskowyżu wokół Kayseri widać go z kilkudziesięciu kilometrów, z białą czapą jeszcze w czerwcu. Zaczął rosnąć w miocenie, wewnątrz kaldery jeszcze starszego wulkanu, a jego popioły i lawy, razem z wybuchami Hasan Dağı na zachodzie, przykryły okolicę warstwami tufu, z których woda i wiatr wyrzeźbiły skalne kominy Göreme i kanion Ihlara. Ostatnie erupcje zdarzyły się na początku holocenu, a ich popiół mógł dolecieć aż nad Morze Śródziemne. Na północnym zboczu przetrwał jeden niewielki lodowiec, który z każdym rokiem się cofa.

Grecy nazywali górę Argaios, czyli „jasna, biała”. Strabon pisał, że jej szczyt nigdy nie traci śniegu, a nieliczni, którzy na niego weszli, opowiadali, że przy czystym niebie widać stamtąd oba morza: Czarne i Śródziemne. U stóp góry leżała Mazaka, stolica królów Kapadocji, później rzymska Cezarea, dziś Kayseri. Miejscowa legenda opowiada o Cis Hatun, córce wodza, której ukochany miał zabić smoka ziejącego ogniem na szczycie. Zginęli oboje, a suknia ślubna dziewczyny została na górze jako wieczny śnieg. Od łacińskiej nazwy Argaeus wzięła imię także góra na Księżycu.

Dla motocyklisty Erciyes to przede wszystkim droga. Od Kayseri asfalt wspina się przez Hisarcık albo Hacılar na przełęcz Tekir pod szczytem, na ok. 2150–2200 m, gdzie stoją hotele i wyciągi ośrodka narciarskiego. Dalej zjeżdża się na południe, w stronę Develi i Yahyalı, z widokiem na płaskowyż, wygasłe stożki i doliny Taurusu na horyzoncie. Zimą to jeden z największych ośrodków narciarskich w Turcji, a latem łąki na przełęczy zamieniają się w obozowisko: rodziny z Kayseri rozbijają tu namioty, żeby uciec od upału z miasta.