Droga z Karamanu do Silifke to jedno z najpiękniejszych przejść przez Taurus z wyżyny nad morze. Z płaskiej, suchej równiny Karamanu D715 wspina się na przełęcz Sertavul, ok. 1610 m, gdzie wapienny płaskowyż usiany jest lejami krasowymi. Potem schodzi do kotliny Mut, w której zbiegają się dwie gałęzie Göksu, a dalej wąską doliną wzdłuż rzeki do Silifke. W ciągu jednego dnia krajobraz zmienia się kilka razy: od stepu i pól zboża, przez sosnowe zbocza, do gajów oliwnych, cytrusów i wilgotnego powietrza wybrzeża. Göksu znaczy „Niebieska Woda”. Grecy nazywali rzekę Kalykadnos, krzyżowcy Saleph. Ma ok. 260 km, a jej delta pod Silifke, z jeziorem Akgöl i laguną Paradeniz, to obszar Ramsar, na którym zanotowano ponad 300 gatunków ptaków.

Nad doliną, na półce skalnej ok. 20 km na północ od Mut, stoi Alahan. To zespół kościołów z V w., który przez lata nazywano klasztorem, choć część badaczy uważa go raczej za sanktuarium pielgrzymkowe. Budowę zaczęto w połowie V w., za cesarza Leona I, a dokończono w ostatniej ćwierci wieku, za Zenona. Zenon był Izauryjczykiem, czyli pochodził z tych gór, i prawdopodobnie sam sfinansował dzieło. Najstarszy jest kościół w naturalnej jaskini na zachodnim krańcu półki. Dalej stoją bazylika zachodnia, zwana przez Gougha kościołem Ewangelistów od rzeźbionego portalu z symbolami ewangelistów i Chrystusem unoszonym przez cherubinów, baptysterium z basenem w kształcie krzyża i najlepiej zachowany kościół wschodni z wieżą nad nawą. Wszystkie łączyła kolumnada wzdłuż krawędzi urwiska. W skałę wykuto groby dwóch mężczyzn imieniem Tarasis, starszego i młodszego. Pielgrzymi i mnisi bywali tu do VII w., kiedy najazdy arabskie wyludniły góry. Prawie wszystko, co wiemy o Alahanie, pochodzi z wykopalisk brytyjskiego archeologa Michaela Gougha. Od 2000 r. zespół jest na wstępnej liście UNESCO.

Niżej, w kanionie między Mut a Silifke, Göksu przeszła do historii wypraw krzyżowych. Cesarz Fryderyk I Barbarossa prowadził w 1190 r. armię niemiecką na trzecią krucjatę. Przeszedł przez Anatolię za zgodą seldżuckiego sułtana Kılıça Arslana II i 10 czerwca 1190 r. utonął w Saleph. Kroniki nie zgadzają się, czy kąpał się w upale, czy przeprawiał konno i koń go zrzucił, a część historyków dopuszcza atak serca. Bez cesarza większość armii zawróciła, zanim doszła do Akki. Przy drodze ok. 9 km od Silifke stoi kamień pamiątkowy z napisem po niemiecku i turecku. Rok po odsłonięciu zginął z niego posąg i został sam cokół.