Halfeti leży w miejscu, gdzie Eufrat przecina wapienny płaskowyż północnej Mezopotamii jasnym kanionem. Od grudnia 1999 r. dolinę wypełnia zbiornik zapory Birecik, zbudowanej w ramach wielkiego programu nawadniania południowo-wschodniej Turcji. Woda zalała ok. 40% starego miasteczka, które liczyło wtedy ok. 2600 mieszkańców. Ludzi przeniesiono do nowego Halfeti, Karaotlak, ok. 10 km dalej. Na stoku nad wodą zostały kamienne domy, z których część stoi do połowy w zalewie. Nad turkusową wodą stromo wznoszą się białe ściany doliny. Ten widok pośrodku spalonej słońcem stepu jest jednym z najbardziej zaskakujących w Turcji. Najpiękniej jest pod wieczór, gdy łodzie wracają, a skały robią się złote.

Rejs łodzią prowadzi w górę i w dół zalanej doliny. W pobliskiej wsi Savaşan, prawie w całości zatopionej, z wody wystaje górna połowa minaretu meczetu z 1807 r. To najczęściej fotografowany kadr okolicy. Wyżej na skalnym cyplu u ujścia potoku Merzimen stoi Rumkale, „Rzymska Twierdza”, po ormiańsku Hromkla. Ok. 1150 r. kupił ją katolikos Grzegorz III Pahlawuni i przez blisko półtora wieku była siedzibą zwierzchników Kościoła ormiańskiego. W 1166 r. wybrano tu katolikosa Nersesa IV, poetę zwanego Sznorhali, „Pełen Łaski”. W skryptorium pracował Toros Roslin, najsłynniejszy ormiański iluminator rękopisów. W 1292 r., po długim oblężeniu, twierdzę zdobyli mamelucy, wymordowali załogę, a duchownych uprowadzili. Miejscowa tradycja mówi, że w tych skałach przebywał apostoł Jan. Rumkale należy do sąsiedniej prowincji Gaziantep.

Przed zaporą Halfeti żyło z ryb i z sadów pistacjowych na brzegach rzeki. Dziś żyje z turystyki: łodzi, kawiarni nad wodą i pensjonatów. W 2013 r. miasteczko dołączyło do sieci „spokojnych miast” Cittaslow. Słynie z róż karagül. Są ciemnobordowe, a w pełnym słońcu prawie czarne. Internetowa legenda, że rosną tylko tutaj, nie jest prawdą, ale sadzi się je w ogrodach i sprzedaje jako pamiątkę. Najładniej kwitną późną wiosną.