Dolina Ihlara to wąski kanion na południowo-zachodnim skraju Kapadocji, ok. 14–15 km długi i miejscami głęboki na 150 m. Wycięła go rzeka Melendiz w grubych warstwach tufu i bazaltu, które wyrzucił z siebie wulkan Hasan Dağı, stojący na horyzoncie na południowym wschodzie. Z góry, z płaskiego, prawie bezdrzewnego płaskowyżu, kanion jest niewidoczny, dopóki nie stanie się nad jego krawędzią. Na dnie jest inny świat: topole, wierzby i pistacje, szum wody, ogrody przy wsi Belisırma i chłód, którego latem brakuje na całej wyżynie. W Ihlara schodzi się do niego po prawie 400 stopniach, ponad 100 m w dół.

Od VII w. osiedlali się tu mnisi bizantyjscy, którzy w miękkiej skale drążyli cele, kaplice i kościoły. Dawna grecka nazwa doliny, Peristrema („wijąca się”), pochodzi od wsi Belisırma w połowie kanionu. Zachowało się ok. 50 kościołów w dwóch grupach. Te przy Ihlara mają malowidła w miejscowym, kapadockim stylu z wpływami syryjskimi i perskimi, często sprzed ikonoklazmu. W Kościele Węży (Yılanlı Kilise) potępieni grzesznicy duszą się w splotach węży, a w Kościele pod Drzewem (Ağaçaltı) w kopule zachowało się Wniebowstąpienie. Kościoły koło Belisırmy są w stylu bizantyjskim X–XI w. W Kościele z Kolumnami (Direkli Kilise) jeden z rzadkich napisów wymienia cesarza Bazylego II.

Najciekawszy dla historii jest mały Kırkdamaltı, kościół św. Jerzego z lat 1283–1295. Jego fundator, Basil Giagupes, to bizantyjski urzędnik, który był zarazem emirem w służbie Seldżuków. Na fresku stoi w seldżuckim stroju obok żony Tamar, gruzińskiej księżniczki, a napis wymienia jednocześnie sułtana Mesuda II i cesarza Andronika II. To świadectwo, że pod panowaniem tureckim chrześcijanie i muzułmanie przez jakiś czas żyli tu obok siebie. Kościół był ostatnią budowlą chrześcijańską w dolinie aż do XIX w., gdy kapadoccy Grecy znów zaczęli stawiać świątynie.

Na północnym końcu kanionu, w Selime, klasztor wykuto w całym zboczu: jest tam kościół z nawami jak w katedrze, kuchnia z kominem, stajnie i sale na kilku poziomach. Kilka kilometrów dalej leży Güzelyurt, dawne Gelveri, miasteczko kamiennych domów i skalnych kościołów, w którym do 1924 r. mieszkali głównie Grecy. Wymiana ludności między Grecją a Turcją przeniosła ich nad Morze Egejskie, gdzie koło Kawali założyli wieś Nea Karvali. Dolina żyje dziś z turystyki: w 2024 r. odwiedziło ją ok. 550 tys. osób, a nad krawędzią kanionu stanął taras widokowy ze szklaną podłogą.