Tuz Gölü leży w tektonicznym zapadlisku pośrodku Anatolii, ok. 150 km na południe od Ankary i ok. 60 km na północny zachód od Aksaray. Wpadają do niego dwa większe strumienie i wody gruntowe, ale nic z niego nie wypływa, a w jednym z najsuchszych regionów Turcji (ok. 320 mm opadu rocznie) woda szybko paruje. Przez większą część roku jezioro ma ok. 40 cm głębokości. Zimą deszcz i roztopy rozpuszczają część soli, a latem woda znika i odsłania białą skorupę, w sierpniu grubą średnio na ok. 30 cm. Z drogi wygląda to jak pole śniegu w środku stepu, sięgające po horyzont.

Pod jeziorem leżą pokłady soli grube na setki metrów, a trzy saliny nad brzegiem dają ok. 63% soli zużywanej w Turcji. Wiosną i na początku lata płytka solanka bywa różowa: barwią ją glony i mikroorganizmy, które dobrze znoszą tak słone środowisko. Na wysepkach w południowej części jeziora, w granicach gminy Eskil, leży główna turecka kolonia lęgowa flaminga różowego. W 2026 r. wykluło się tam ok. 12 800 piskląt, najwięcej od pięciu lat, bo deszczowa zima podniosła poziom wody. W październiku 2021 r. jezioro na krótko wyschło zupełnie, czego przyczyną były susza i pobór wody do nawadniania pól.

W starożytności jezioro nazywało się Tatta i leżało na granicy Likaonii i Galacji. Strabon pisał, że jego woda od razu oblepia solą wszystko, co się w niej zanurzy, a ptaki, które dotkną jej skrzydłami, spadają i można je łapać ręką. W epoce lodowcowej było tu wielkie słodkowodne jezioro, które wraz z ociepleniem kurczyło się i stawało coraz bardziej słone. Od 2001 r. całe jezioro z okolicznymi mokradłami i częścią stepu jest specjalnym obszarem ochrony środowiska.