Droga M10 z doliny Arpy nad jezioro Sewan wspina się serpentynami przez łyse, zielone wiosną zbocza gór Wardeniskich. Wyżej są już tylko pastwiska, kamienie i płaty śniegu, które w czerwcu leżą jeszcze w żlebach. Z górnych zakrętów widać na południu całą krainę Wajoc Dzor, pocięte wąwozami brunatne góry, a przy dobrej pogodzie także ośnieżone grzbiety Sjuniku. Ta przełęcz była częścią średniowiecznego szlaku handlowego, którym karawany szły z Persji przez Armenię ku Morzu Czarnemu. Dawniej nazywano ją Selim, dziś oficjalnie Wardeniac.

Tuż pod przełęczą, po jej południowej stronie, stoi karawanseraj z ciemnego bazaltu, uważany za najlepiej zachowany w Armenii. Zbudował go w 1332 r. książę Czesar Orbelian dla zmęczonych podróżnych i ich zwierząt. Napis w przedsionku wylicza jego braci, „pięknych jak lwy”, książąt Burtela, Smbata i Elikoma, a datę podaje według panowania mongolskiego ilchana Abu Saida. Prosi też przechodzących, by wspomnieli fundatorów w modlitwie. Nad wejściem są jeszcze napisy perski i arabski oraz płaskorzeźby skrzydlatego zwierzęcia i byka. Burtel Orbelian to ten sam książę, który kilka lat później ufundował kościół Astwacacin w Noravanku.

W środku jest długa, mroczna hala na trzy nawy, podzielona siedmioma parami kamiennych filarów. W bocznych nawach stały zwierzęta i są jeszcze kamienne żłoby. Podróżni spali w osobnej izbie na końcu. Światło i powietrze wpadają przez trzy okrągłe otwory w sklepieniu, którymi kiedyś uchodził dym z ognisk. Wejście w chłodne, ciche wnętrze z jasnego, wietrznego płaskowyżu dobrze pokazuje, czym takie schronienie było dla kupców na wysokości ponad 2400 m. Budynek odnowiono w latach 1956–1959.