Za Dżolfą Araks wcina się w nagie góry. Rzeka płynie głębokim kanionem w kolorach ochry, czerwieni i fioletu, a pas zieleni ciągnie się tylko przy samym brzegu. Drugi brzeg to już Nachiczewan, eksklawa Azerbejdżanu, z wieżami strażniczymi i linią kolejową. Droga wzdłuż Araksu z Dżolfy przez Kordaszt do Nurduzu to jedna z najpiękniejszych dróg Iranu: ok. 120 km zakrętów w kanionie, prawie bez ruchu. Ok. 15 km na zachód od Dżolfy, w bocznej dolinie, stoi klasztor św. Stefana. Jego kopuła z różowego i szarego kamienia odcina się od pustych zboczy jak klejnot.

Według ormiańskiej tradycji pierwszy kościół zbudował tu ok. 62 r. apostoł Bartłomiej. Klasztor powstał w IX w. Ucierpiał w wojnach Seldżuków z Bizancjum i od trzęsień ziemi. Po najeździe Mongołów w XIII w. Kościół ormiański zawarł ugodę z Ilchanidami i klasztor odżył. W 1330 r. odbudował go opat Zachariasz. W XIV–XV w. był ważnym ośrodkiem nauki, w którym przepisywano i iluminowano księgi. W 1604 r. szach Abbas I wysiedlił Ormian z doliny Araksu, a kupców z Dżolfy przeniósł do Isfahanu, gdzie założyli dzielnicę Nowa Dżolfa. Klasztor opustoszał. Odnowiono go pod koniec XVII w. i ponownie w latach 1819–1825 za Kadżarów, którzy chronili ormiańskich poddanych. Z tych lat pochodzą bogate płaskorzeźby na bębnie kopuły i dzwonnica.

W 2008 r. klasztor razem z klasztorem św. Tadeusza pod Maku i kaplicą w Dzordzor wpisano na listę UNESCO jako Ormiańskie zespoły klasztorne Iranu. Ormian w dolinie prawie już nie ma, ale klasztor jest pilnowany i odwiedzany, także przez pielgrzymów. Po drugiej stronie rzeki leżała stara Dżolfa z wielkim cmentarzem ormiańskim. Stało na nim kilka tysięcy rzeźbionych krzyży kamiennych, chaczkarów. Według dokumentacji fotograficznej, raportów organizacji międzynarodowych i zdjęć satelitarnych zniszczono je w latach 1998–2006.