Nemrut Dağı to łysy, wapienny szczyt nad doliną Eufratu, na którym ponad dwa tysiące lat temu usypano sztuczny wierzchołek. Kurhan z drobnego tłucznia ma ok. 49 m wysokości i 152 m średnicy, więc z daleka szczyt wygląda jak spiczasta piramida z szarego żwiru. U jego stóp, na dwóch tarasach zwróconych na wschód i na zachód, siedzą na tronach kamienni bogowie wysocy na 8–9 m. Trzęsienia ziemi i ludzie zrzucili im głowy, więc dziś głowy stoją na ziemi przed korpusami. Z tarasów widać w dole pofałdowane pasma Taurusu Wschodniego, a w pogodny dzień połyskujący zbiornik Atatürka na Eufracie. Najpiękniej jest o wschodzie słońca na tarasie wschodnim i o zachodzie na zachodnim. Wtedy wapień robi się różowy, a cienie głów wydłużają się na żwirze.

Sanktuarium zbudował Antioch I Theos, król Kommageny, małego państwa między Rzymem a Partią, które panowało nad przeprawami przez Eufrat. Antioch wywodził ród ojca od perskich Achemenidów, a matki od Aleksandra Wielkiego i Seleucydów. Na Nemrucie połączył oba dziedzictwa: bogowie mają podwójne imiona, greckie i perskie. Zeus to także Oromasdes, czyli Ahura Mazda, Apollo to zarazem Mitra, Helios i Hermes, a Herakles to również Artagnes i Ares. Między nimi siedzi bogini-opiekunka Kommageny i sam Antioch, jako równy bogom. Takie miejsce kultu i pochówku władcy nazywano hierotesjonem. Grecki napis z tyłu posągów ustala, jakie święta mają się tu odbywać co miesiąc i co roku, i zakazuje komukolwiek naruszać ten porządek. Grobu króla pod kurhanem nigdy nie znaleziono. Jedna z płyt tarasu zachodniego przedstawia lwa w gwiazdach z trzema planetami nad grzbietem. Astronomowie odczytali z niej datę 7 lipca 62 p.n.e., być może dzień rozpoczęcia budowy, choć część badaczy wskazuje 49 p.n.e.

Po upadku Kommageny w 72 r., gdy Rzym wcielił ją do prowincji Syrii, o sanktuarium zapomniano. Odkrył je dla Europy w 1881 r. niemiecki inżynier Karl Sester, który dla władz osmańskich badał trasy transportowe w okolicy. Systematyczne prace prowadziła od 1954 r. amerykańska archeolog Theresa Goell. Szukała komory grobowej przez wiele sezonów, ale jej nie znalazła. W 1987 r. Nemrut wpisano na listę UNESCO. Ruchliwy turystycznie jest tylko krótki sezon od wiosny do jesieni, bo zimą na szczycie leży śnieg. W 2026 r. pierwsi turyści weszli tu w kwietniu, jeszcze po śniegu.

Droga od Kâhty jest częścią zwiedzania. Najpierw przecina rzekę Cendere po rzymskim moście z ok. 200 r. Ma on jeden łuk o rozpiętości ponad 34 m i należy do najdłuższych zachowanych rzymskich łuków. Miasta Kommageny postawiły na nim cztery kolumny ku czci Septymiusza Sewera, jego żony Julii Domny i synów. Kolumnę Gety usunięto, gdy Karakalla kazał zabić brata i wymazać jego imię. Most jest dziś zamknięty dla pojazdów, obok stoi nowy. Kilka kilometrów dalej stoi Karakuş, kurhan kobiet z rodu królewskiego otoczony kolumnami z orłem, bykiem i lwem. Wyżej leży Arsameia nad Nymfajosem, sanktuarium ojca Antiocha, Mitrydatesa I. Najlepiej zachowany relief Kommageny pokazuje tam króla podającego rękę Heraklesowi, a obok jest długi grecki napis o założeniu miasta. Po drugiej stronie doliny widać na skale mamelucki zamek Yeni Kale.