Sewan leży na wysokości ok. 1900 m, w kotlinie otoczonej łagodnymi, trawiastymi grzbietami. To największe jezioro Kaukazu i jedno z największych wysokogórskich jezior słodkowodnych Eurazji. Woda ma kolor, który zmienia się z pogodą od turkusu do stalowej szarości. Ormianie zaliczają je do trzech „mórz” dawnej Armenii, obok jezior Van i Urmia. To jedyne z nich, które leży w granicach dzisiejszego państwa. Nazwa pochodzi prawdopodobnie od urartyjskiego słowa „suinia”, czyli jezioro, z inskrypcji króla Rusy I z VIII w. p.n.e. znalezionej na południowym brzegu. Ludowa etymologia wywodzi ją od „sew wank”, „czarny klasztor”.

Jezioro nosi ślady jednego z największych eksperymentów hydrotechnicznych w ZSRR. W latach 30. XX w. przyjęto plan inżyniera Sukiasa Manasseriana z 1910 r., by spuścić z Sewanu dużą część wody na pola nawadniane na równinie Araratu i do elektrowni na rzece Hrazdan. Od 1949 r. poziom spadał o ponad metr rocznie i do 2002 r. obniżył się o prawie 20 m, a objętość zmalała o ok. 44%. Woda się pogorszyła, zniknęły tarliska ryb. Ratunkiem były tunele, które wpuszczają do jeziora wodę z innych rzek: 49-kilometrowy z Arpy, ukończony w 1981 r., i 21,6-kilometrowy z Worotanu, otwarty w 2004 r.

Najbardziej widocznym skutkiem obniżenia jest Sewanawank. Klasztor założyła w 874 r. księżniczka Mariam, córka Aszota I, późniejszego pierwszego króla z dynastii Bagratydów. Stał na wyspie, która dziś jest półwyspem. Był klasztorem surowym, dla mnichów z Eczmiadzynu, którzy zgrzeszyli. Podróżnik Jean-Marie Chopin opisywał w 1830 r. regułę bez mięsa, wina, młodzieży i kobiet. Na grzbiecie półwyspu stoją dwa małe kościoły z ciemnego kamienia, Surb Arakelocz i Surb Astwacacin. Zza nich rozciąga się widok na całe jezioro. Obok zostały resztki gawitu. Jego drewniane kolumny i inne fragmenty są w Muzeum Historii w Erywaniu.

Po zachodniej stronie jeziora, koło Gawaru, leży cmentarz w Noratus. To największe zachowane skupisko chaczkarów, ormiańskich kamiennych stel z krzyżem, ok. 900 kamieni na 7 ha. Najstarsze pochodzą z X w., a wiele z XVI i XVII w., m.in. dzieła mistrza Kirama. Na niektórych płytach wyryto sceny weselne i prace w polu. Legenda mówi, że mieszkańcy nałożyli chaczkarom hełmy i oparli o nie miecze, a wojsko Timura z daleka wzięło je za obrońców i zawróciło. Nad jeziorem je się rybę: pstrąga, sieję i raki. Endemiczny pstrąg sewański, iszchan, jest dziś zagrożony, więc ryba na talerzu pochodzi zwykle z hodowli.