Tachte Solejman leży na płaskim wzgórzu pośrodku wysokiej, trawiastej doliny w górach między jeziorem Urmia a Hamadanem. Wzgórze nie jest zwykłą skałą. Usypało je samo źródło. Ciepła woda z dużą ilością wapnia wypływa tu z głębi ziemi od tysięcy lat i osadza trawertyn, warstwa po warstwie. W ten sposób powstał kopiec ok. 60 m nad doliną, a na jego szczycie jezioro w kraterze, okrągłe, o średnicy ok. 80–100 m. Źródła różnie podają jego głębokość, od ok. 60 do 120 m. Woda ma przez cały rok ok. 20 °C, jest turkusowa i przelewa się kanałami w dół zbocza. Średniowieczni podróżnicy pisali, że jezioro nie ma dna, a jeden z nich twierdził, że spuszczał sondę na kilkanaście tysięcy łokci i nie dotknęła dna.

Takie miejsce musiało stać się święte. Za Sasanidów, w V–VII w., wokół jeziora zbudowano sanktuarium Adur Gusznasp, jednego z trzech wielkich ogni królewskich Iranu. Był to ogień stanu wojowników. Według tradycji królowie po koronacji szli tu pieszo, żeby oddać mu cześć. Świątynię otoczono murem z 38 półokrągłymi basztami. Archeolodzy znaleźli tu pieczęcie z nazwą świątyni oraz monety Sasanidów i bizantyjskiego cesarza Teodozjusza II. W 624 r. (według części źródeł w 626 r.) do sanktuarium dotarł cesarz Herakliusz w odwecie za zabranie przez Persów Krzyża z Jerozolimy i zniszczył świątynię ognia. Po podboju arabskim miejsce opustoszało.

Nazwę „Tron Salomona” nadali mu później muzułmańscy mieszkańcy. Według legendy Salomon więził potwory w pobliskim kraterze, a jezioro wypłynęło na jego rozkaz. Ten krater to Zendan-e Solejman, „Więzienie Salomona”, ok. 3 km na zachód. To stożek trawertynu, wysoki na ok. 100 m. Ma w środku lej o średnicy ok. 65 m i głębokości ok. 80 m. Wygasłe źródło, które go usypało, przestało płynąć dawno temu. Ludzie z epoki żelaza składali na jego szczycie ofiary. Na północnym wschodzie wznosi się góra Belkis, ok. 3200 m, z ruinami sasanidzkiej twierdzy na szczycie.

W XIII w. sanktuarium ożyło ponownie. Abaka, mongolski ilchan i syn Hulagu, wybrał je w 1271 r. na letni pałac i miejsce polowań. Zbudował go na planie dawnej świątyni, z dziedzińcem wokół jeziora, iwanami i ośmiobocznymi salami. Ściany zdobiły glazurowane płytki z gwiazdami, smokami i feniksami w chińskim stylu. Ich fragmenty są dziś w muzeach Teheranu i Europy. Pałac jest jedyną zachowaną budowlą świecką Ilchanidów. Badali go archeolodzy niemieccy w latach 1959–1978, a Irańczycy w latach 2002–2006. W 2003 r. Tachte Solejman wpisano na listę UNESCO.