N247 to droga krajowa, która ciągnie się ok. 117 km wzdłuż Atlantyku z Cascais aż do Peniche. Portugalski serwis Standvirtual nazywa ją „atlantycką” i chwali za mieszankę zakrętów i prostych z szerokim widokiem na ocean. Najciekawszy jest jej najbardziej wysunięty na zachód odcinek z Cascais do Colares, w całości w Parku Przyrody Sintra-Cascais: najpierw nad skałami wapiennego wybrzeża, potem wzdłuż wydm Guincho i w górę, na zbocza Serra de Sintra, z krótkim odgałęzieniem N247-4 na Cabo da Roca. Sam przylądek opisuje rozdział podróży; droga to przede wszystkim to, co po obu jego stronach.

Zaraz za Cascais droga mija Boca do Inferno, „Usta Piekła”: dawną jaskinię w wapiennym klifie, której strop zapadł się, zostawiając otwartą rozpadlinę, w której fale rozbijają się w pył. Już w 1896 r. Anglik Henry Short nakręcił tu film „A Sea Cave Near Lisbon” i Boca do Inferno została pierwszą jaskinią uwiecznioną na taśmie filmowej. We wrześniu 1930 r. okultysta Aleister Crowley, który przyjechał do Lizbony na spotkanie z poetą Fernando Pessoą, upozorował tu z jego pomocą własne samobójstwo, a trzy tygodnie później pojawił się w Berlinie na otwarciu swojej wystawy.

Dalej na zachód stoi czerwona metalowa latarnia Cabo Raso (13 m), wbudowana w fort São Brás de Sanxete, a droga skręca na północ wzdłuż Praia do Guincho. To jedna z najbardziej wietrznych plaż Portugalii, w latach 90. gospodarz zawodów Pucharu Świata w windsurfingu. Nazwa pochodzi podobno od rybołowa, którego dawniej nazywano tu guincho. W 1969 r. James Bond ratował na tej plaży hrabinę Teresę di Vicenzo w filmie „W tajnej służbie Jej Królewskiej Mości”, a plaża podobno wygląda prawie tak samo jak wtedy.

Za Guincho N247 wspina się w stronę wsi Azóia, odbicie prowadzi na przylądek, a potem droga zjeżdża przez sosnowe i eukaliptusowe lasy do Colares. Tamtejsze winnice rosną na piasku za płotami z suchej trzciny, które chronią je przed wiatrem znad oceanu. Mszyca filoksera, która w XIX w. zniszczyła winnice Europy, nie przeżywa w piasku, więc tutejszy szczep Ramisco do dziś rośnie na własnych korzeniach, bez szczepienia na amerykańskich podkładkach. Winnic jest jednak coraz mniej: w latach 40. zajmowały ok. 1000 ha, dziś ok. 20 ha.