Przełęcz Baros (gr. Αυχένας albo Πέρασμα Μπάρου) przecina środkowy Pindos na wysokości ok. 1900 m, w siodle pod szczytem Baros, między masywem Lakmos (Peristeri) na północy a pasmem Atamanika na południu. Na przełęczy styka się Epir z Tesalią: na zachód wąska droga ΕΠ2 schodzi do Matsouki i rozwidla się do Kalarrytes, na wschód asfalt zjeżdża przez hale do doliny Aspropotamosu, górnego biegu Acheloosu, pod wsie Anthousa i Chaliki. Greckie media nazywają ją często „najwyższą asfaltową drogą w Grecji”, ale to przesada: asfalt na Voras (Kajmakczalan) w Macedonii sięga ok. 2070 m. Baros jest za to najwyżej położoną asfaltową przełęczą, przez którą przejeżdża się z jednej doliny do drugiej.

Zanim powstała droga, była tu ścieżka mulników i pasterzy. Wiosną pasterze (tseligkades) pędzili tędy stada z zimowisk na równinie Tesalii na letnie hale Pindosu, a jesienią z powrotem – Baros był jednym z kilku letnich przejść środkowego Pindosu, obok Katary pod Metsowem. W latach 1881–1912 niedaleko biegła granica grecko-osmańska: po przyłączeniu Tesalii do Grecji w 1881 r. przeprowadzono ją wąwozem Chrousia między greckimi Kalarrytes a osmańskim Syrrako, a nie przez samą przełęcz, jak powtarza wiele stron. Grecy zajęli Syrrako w listopadzie 1912 r., w czasie pierwszej wojny bałkańskiej. Drogę przebito dla pasterzy dopiero w latach 70. i 80. XX w., terenówką dało się nią jechać od połowy lat 90., a ostatnie 9,75 km asfaltu po stronie Tesalii położono w latach 2012–2013 – odcinek otwarto 6 lipca 2013 r.

Po stronie Epiru leżą dwie arumuńskie wsie Tzoumerki. Kalarrytes w XVIII w. słynęły ze srebrników, złotników i kupców, którzy mieli domy handlowe w całej Europie; stąd pochodził Sotirios Voulgaris, który w Rzymie założył jubilerską firmę Bulgari. Syrrako, po drugiej stronie wąwozu, to rodzinna wieś premiera Ioannisa Kolettisa i poety Kostasa Krystallisa, którego dom jest dziś muzeum. Obie wsie spalili w 1821 r. żołnierze Hurszyda Paszy za udział w powstaniu, obie opustoszały po wojnie domowej. Syrrako jest od 1978 r. chronioną osadą zabytkową, do której wchodzi się pieszo, bez samochodów. Matsouki, przez które wjeżdża się na przełęcz od Ioanniny, było zawsze biedniejszą wsią pasterską.

Po stronie Tesalii droga schodzi przez otwarte hale w lasy nad Aspropotamosem. Przy skrzyżowaniu pod Anthousą stoi kościół dawnego klasztoru Panagia Galaktotrofousa z końca XVIII w. (1799 według badań historyków sztuki, 1792 według napisu nad wejściem [do sprawdzenia]), zniszczony przez Niemców w czasie okupacji. Ok. 1 km od skrzyżowania rzekę przekracza kamienny most Michou z ok. 1800 r., z dużym łukiem o rozpiętości ok. 12 m. Chaliki, kilka kilometrów dalej, Niemcy spalili w październiku 1943 r.; z tej wsi dolina prowadzi na południe do Kalambaki albo przez przełęcz Ano Rona na północ do Metsowa.