DN73 łączy Piteszti z Braszowem, a jej najpiękniejszy odcinek to korytarz Rucăr – Bran: ok. 34 km tektonicznego obniżenia między Bucegi i Leaotą na wschodzie a wapiennym grzbietem Piatra Craiului na zachodzie. Przez wieki był to główny szlak handlowy z Wołoszczyzny do Siedmiogrodu, a granica między nimi przecinała korytarz. W Rucăr i Dragoslavele stały wołoskie komory celne, a w 1377 r. król Ludwik Węgierski pozwolił Sasom z Braszowa zbudować po siedmiogrodzkiej stronie kamienny zamek Bran, który pilnował drogi; później działała przy nim także komora celna.

Câmpulung, gdzie zaczyna się opis, był według tradycji pierwszą stolicą Wołoszczyzny, zanim w XIV w. zastąpiła go Curtea de Argeș; w 1521 r. bojar Neacșu napisał stąd do Braszowa list ostrzegający przed Turkami, najstarszy zachowany tekst po rumuńsku. Ok. 11 km dalej przy drodze stoi mauzoleum na wzgórzu Mateiaș (1928–1935) z prochami ponad 2300 żołnierzy, którzy jesienią 1916 r. zatrzymali tu natarcie wojsk niemieckich i austro-węgierskich schodzących z przełęczy. 26–27 października 1916 r. pod Dragoslavele Rumuni odparli atak i wzięli 300 jeńców, a Câmpulung padł dopiero 29 listopada, gdy front pękł gdzie indziej. Dragoslavele ma też polski ślad: w letniej willi patriarchy Mirona Cristei od października 1939 r. internowano marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego, który 10 grudnia 1940 r. uciekł stąd na Węgry.

Za Rucăr droga wchodzi w wapienny świat Piatra Craiului. Grzbiet od 1990 r. jest parkiem narodowym (ok. 14 800 ha), a na jego skałach rośnie goździk Dianthus callizonus, który nie występuje nigdzie indziej. Z kotliny Podu Dâmboviței boczne drogi prowadzą w wapienne wąwozy Dâmbovicioary i Dâmboviței. Wyżej zaczyna się płaskowyż Fundaty: łąki z rozrzuconymi zagrodami, stogi siana i drewniane płoty aż po horyzont. Ok. 20 lipca, na św. Eliasza, Fundata urządza Nedeia Munților, dawny targ pasterski z muzyką i serem burduf, dojrzewającym w korze jodłowej. Zjazd przez Moieciu prowadzi do Bran, gdzie zamek na skale reklamuje się jako „zamek Drakuli”, choć Bram Stoker o nim nie pisał i nie ma dowodu, że Wład Palownik w nim mieszkał. Od 1920 r. zamek należał do królowej Marii, która przebudowała go na swoją ulubioną rezydencję.