AS-112 (w starszych źródłach AS-253) wychodzi z Ujo doliną rzeki Aller w górę, do granicy z Leónem. Dolna część doliny, wokół Moredy i Caborany, to asturyjskie zagłębie węglowe: Hullera Española prowadziła tu szyby San Antonio, Santiago i San Jorge. San Jorge zamknięto w 1995 r., a Santiago, jeden z ostatnich czynnych szybów Asturii, pracował do końca 2018 r. [data do sprawdzenia w drugim źródle]. Za stolicą gminy, Cabañaquintą, dolina się zwęża, wsie robią się mniejsze, a w Felechosie zaczyna się właściwy podjazd: 14,5 km pod wapiennymi ścianami, z kilkoma nawrotami i galeriami przeciwlawinowymi, na przełęcz San Isidro (1521 m).

Przełęcz leży na granicy gmin Aller i Puebla de Lillo i jest jednym z przejść przez główny grzbiet Gór Kantabryjskich między Asturią a Kastylią. Po stronie leońskiej od 1974 r. działa stacja narciarska San Isidro, po asturyjskiej nowsza Fuentes de Invierno, między szczytami Toneo i La Llomba. Vuelta kończyła etapy na przełęczy w 1986 i 1990 r., a w 2008 r. etap z Oviedo do Fuentes de Invierno wygrał Alberto Contador. Asturyjskie zbocze jest groźne zimą: badanie Uniwersytetu w Oviedo naliczyło 63 żleby lawinowe, z których 24 sięgają drogi. 1 stycznia 2021 r. lawina zepchnęła ok. 200 m w dół pług odśnieżny z dwoma drogowcami; obaj zginęli, a ciało drugiego odnaleziono dopiero po prawie miesiącu.

Po stronie leońskiej krajobraz łagodnieje: szerokie hale, przysiółek Isoba (1360 m) z odbiciem do polodowcowego jeziora Lago de Isoba i Puebla de Lillo (ok. 640 mieszkańców w całej gminie). Gmina leży w parku regionalnym Montaña de Riaño y Mampodre (od 1994 r., wcześniej pod nazwą Picos de Europa); na wschód od drogi wznosi się masyw Mampodre z polodowcowym kotłem i Peña La Cruz (2196 m). Najbardziej charakterystycznymi zwierzętami parku są niedźwiedź brunatny i głuszec; koło Puebla de Lillo rośnie Pinar de Lillo, najdalej na zachód wysunięty naturalny las sosny zwyczajnej na Półwyspie Iberyjskim, do którego wstęp jest ograniczony. Przez prawie sto lat gmina żyła z kopalń talku; ostatnią, odkrywkową, zamknięto wkrótce po 2011 r., gdy wyczerpały się złoża.

Poniżej Puebla de Lillo LE-331 biegnie brzegiem zalewu Porma. Zaporę wysoką na ok. 75 m zaprojektowali inżynierowie Mariano Palancar Penella i Antonio Martínez Fernández, a budową kierował Juan Benet, inżynier i pisarz, który napisał tu powieść „Volverás a Región”; po jego śmierci w 1993 r. zapora dostała jego imię. Zbiornik zaczęto napełniać pod koniec 1967 r., a w 1968 r. wszedł do użytku: mieści ok. 317 hm³ wody i nawadnia ok. 45 tys. ha pól w dorzeczu Esli. Pod wodą zniknęły wsie Vegamián, Campillo, Ferreras, Quintanilla, Armada i Lodares, a Utrero i Camposolillo straciły większość ziemi. W Vegamián urodził się w 1955 r. pisarz Julio Llamazares, który o wysiedleniu napisał powieść „Distintas formas de mirar el agua” (2015). Za zaporą droga schodzi z gór do Boñar. Z Puebla de Lillo przez Cofiñal i przełęcz Las Señales można pojechać dalej na wschód do Maraña, a zalew Riaño, przełęcz Pontón i wąwóz Los Beyos (N-625) tworzą z tą drogą dłuższą pętlę przez Góry Kantabryjskie.