Droga z Seii przez Torre do Covilhã przecina granitowy masyw Serra da Estrela i wjeżdża na jego dach. Torre (1993 m) nie jest wyraźnym szczytem, tylko najwyższym miejscem płaskowyżu, ale to najwyższy punkt kontynentalnej Portugalii i asfalt dochodzi tu aż do ronda pod kamienną wieżą. Dlatego to najwyżej położona droga Portugalii. Dawniej cała trasa była drogą krajową N339. Po reformie sieci dróg numery się rozdzieliły: w OpenStreetMap od Seii do Lagoa Comprida jedzie się N339, przez płaskowyż do skrzyżowania Piornos ER338, a w dół do Covilhã ER339. Na sam szczyt prowadzi kilometrowe odgałęzienie. W komunikatach o śniegu ten sam odcinek bywa nazywany raz N339, raz N338. Cały masyw to park przyrody, od lipca 2020 r. Geopark UNESCO, a od czerwca 2026 r. także rezerwat biosfery.

Od zachodu droga wychodzi z Seii, miasteczka na skraju równiny Mondego, i serpentynami pnie się do Sabugueiro. Wieś bywa nazywana „najwyżej położoną wsią Portugalii”, choć to nieprawda: jej najwyżej położone domy stoją na ok. 1120 m, a Sendim czy Pitões das Júnias leżą wyżej. W 2021 r. mieszkało tu 405 osób, wobec 680 w 1950 r. Wyżej asfalt mija Lagoa Comprida na ok. 1600 m, naturalne jezioro polodowcowe powiększone zaporą i dziś największy zbiornik wody w górach, wykorzystywany przez elektrownie wodne. Wokół leżą głazy narzutowe zostawione przez lodowiec, a stąd zaczyna się szlak do Covão dos Conchos, jeziorka z lejem przelewowym, z którego tunel prowadzi wodę do Lagoa Comprida.

Na płaskowyżu przy Torre od 1971 r. kończą się etapy Volta a Portugal. Pierwszy wygrał tu Joaquim Agostinho, a według listy dziennika Postal do 2023 r. meta stała na szczycie 27 razy. Zimą działa przy Torre stacja narciarska. Owiec rasy Bordaleira, z których mleka robi się ser Serra da Estrela, było w latach 80. ok. 275 tys., a dziś zostało nieco ponad 23 tys., bo coraz mniej ludzi chce być pasterzami.

Na wschodnim zboczu droga mija Penhas da Saúde (ok. 1500 m). Na początku XX w. wierzono, że górskie powietrze leczy gruźlicę, i według tablicy na miejscu już w 1899 r. otwarto tu pierwszy w Portugalii dom zdrowia dla chorych na płuca. Niżej stoi dawne sanatorium kolejarzy, zaprojektowane przez Cottinellego Telmo i zbudowane w latach 30. XX w. Po latach ruiny przebudował Eduardo Souto de Moura i w 2014 r. otwarto w nim pousadę. Droga kończy się w Covilhã, dawnym mieście sukna. W dole wjeżdża ulicą Marquês de Ávila e Bolama, przy której stoi Królewska Manufaktura Sukna (Real Fábrica de Panos), założona w 1764 r. z polecenia markiza Pombala. Dziś mieści się w niej muzeum wełny uniwersytetu Beira Interior.