Serra de Monchique to zielona wyspa w suchym Algarve: masyw ciągnie się ok. 32 km z południowego zachodu na północny wschód i łapie wilgotne powietrze znad Atlantyku, więc pada tu 1000–2000 mm rocznie, znacznie więcej niż na wybrzeżu. Jego rdzeń to sjenit nefelinowy, rzadka skała głębinowa, która wcisnęła się w łupki ok. 72 mln lat temu, pod koniec kredy. Geolodzy nazwali od tych gór dwie skały: fojait od Fóii i monchikit od Monchique. W wilgotnych dolinach przetrwały relikty dawnych lasów, dąb kanaryjski i różanecznik pontyjski, ale ponad 70% zboczy zajmują dziś eukaliptusy. To przez nie pożary szerzą się tu tak szybko: w 2003 r. spłonęła większość gminy, a w sierpniu 2018 r. ogień strawił ok. 27 tys. ha i 62 domy stałych mieszkańców.

Droga zaczyna się w Porto de Lagos nad Portimão, gdzie N266 odchodzi od N124 i dnem doliny wspina się w góry. Po ok. 11 km, na wysokości ok. 200 m, wjeżdża w wąwóz Caldas de Monchique: kilka XIX-wiecznych budynków uzdrowiska, kawiarnie w cieniu wielkich drzew i źródła, z których bije woda o temperaturze 27–31,5 °C i bardzo zasadowym odczynie. Leczyli się tu już Rzymianie. W 1495 r. przyjechał tu chory król Jan II, nazywany Księciem Doskonałym; mimo kuracji zmarł kilka tygodni później, 25 października, w Alvor nad morzem. Dziś obok uzdrowiska stoi rozlewnia wody Água de Monchique, jeden z największych pracodawców w gminie.

Z miasteczka Monchique Estrada da Fóia (N266-3) prowadzi zakosami ok. 7,5 km na Fóię (902 m), najwyższy szczyt Algarve, z asfaltem aż pod maszty nadajników na wierzchołku. W pogodny dzień widać stąd pofałdowane góry, Portimão i Atlantyk. Podjazd jest dobrze znany kolarzom: wyścig Volta ao Algarve często kończy na Fóii etap, ostatnio 19 lutego 2026 r. na trasie z Portimão, z finałowym podjazdem 8,8 km o średnim nachyleniu 6,2%.

Ze szczytu wraca się do Monchique i stamtąd N267 skręca na zachód: przez Casais i wieś Marmelete, której parafia ma niespełna 700 mieszkańców, mniej niż 5 na km². Żyje się tu z pszczół, świń i wędlin, a z owoców chruściny pędzi wódkę medronho. Dalej droga opada dolinami do Aljezur nad wybrzeżem Costa Vicentina i kończy się w jego nowszej części, Igreja Nova. N267 ma też drugi, wschodni odcinek: z Monchique przez Alferce do São Marcos da Serra, z długimi, płynnymi łukami po przebudowie z 2007 r.; to dobra alternatywa dla powrotu, gdy jedzie się dalej na wschód.