A-1702 przez długie lata była dla mieszkańców po prostu „złą drogą”: wąską, krętą i zaniedbaną szosą łączącą N-211 pod Gargallo z Cantavieją w Maestrazgo. Dwie comarki, przez które biegnie, Andorra-Sierra de Arcos i Maestrazgo, postanowiły zrobić z jej wad atut. Nazwały ją The Silent Route, Ruta del Silencio, bo prowadzi przez jedne z najsłabiej zaludnionych gór Europy, w których słychać tylko wiatr i własny silnik, a za maskotkę dały jej koziorożca o imieniu Silencioso. Miejscowe bary i pensjonaty założyły wspólny klub, a według programu Interreg Europe ruch turystyczny w okolicy wzrósł o ok. 30%. W 2020 r. rząd Aragonii poszerzył najgorsze odcinki między Ejulve a Villarluengo (km 10–12 i 18–20) z niespełna 5 m do 6–7 m, wyprostował najciaśniejsze zakręty i założył na łukach podwójne bariery chroniące motocyklistów. W 2022 r. trasa zdobyła tytuł najlepszej drogi krajowej w hiszpańskich nagrodach Premios Moto Turismo, a rok później gala nagród odbyła się w Villarluengo.

Pierwsza miejscowość na trasie to Ejulve (ok. 170 mieszkańców), dawne Xulb, które po rekonkwiście należało do zakonu Calatrava. Ratusz nosi herb z napisem „EXULVE 1563”, a sklepienia kościoła Santa María la Mayor zniszczyło bombardowanie w marcu 1938 r. 22 lipca 2009 r. pożar Aliaga–Ejulve strawił w samej gminie prawie 3000 ha lasu, a od 2010 r. mieszkańcy co roku urządzają marsz w sprawie jego odnowienia. Za płaskowyżem droga opada w wąwóz Guadalope do Órganos de Montoro. To pionowo postawione warstwy szarego wapienia z górnej kredy, które erozja krasowa wyrzeźbiła w rząd „piszczałek organów”; od 2010 r. są pomnikiem przyrody (187,6 ha). Teren wznosi się od ok. 800 m n.p.m. nad rzeką do 1183 m na Peña de los Órganos; w skałach gnieżdżą się sępy płowe, a na zboczach pasą koziorożce.

Villarluengo to dawna wieś templariuszy (karta osadnicza z 1197 r.), a od 1312 do 1811 r. joannitów. Miasteczko stoi na skale nad wąwozami i miało kiedyś ok. 1800 mieszkańców, dziś ok. 160. W 1789 r. rodzina Temprado z francuskimi technikami założyła tu nad rzeką fabrykę papieru, później przerobioną na tkalnię; dzięki niej Villarluengo jako pierwsze w prowincji po Teruelu miało prąd. Zakłady zamknięto w 1958 r., a w dawnych budynkach działa dziś hotel. Za wsią droga wspina się przez Cañadę de Benatanduz na nagi płaskowyż pod Cuarto Pelado (ok. 1650 m), gdzie kończy się przy A-226 kilka kilometrów przed Cantavieją. Historię tych gór, karlistów i Pitarque opisuje karta „The Silent Route (A-1702) i tunele Pitarque”.