Do połowy XX w. kamienne wsie Zagorii łączyły tylko brukowane ścieżki dla mułów i łukowe mosty, których w całej krainie zbudowano ponad 160, głównie w XVIII i XIX w., za pieniądze kupców emigrujących do Rumunii, Rosji i Konstantynopola. Drogi dla samochodów doszły tu dopiero w latach 50. XX w. Do dziś są wąskie, bez numerów, poprowadzone po zboczach tak, jak pozwalała skała, i właśnie dlatego jeździ się nimi dla samej jazdy. Trasa łączy dwie części krainy: środkową Zagorię z Kipi i Monodendri nad wąwozem Vikos oraz zachodnią z Aristi i Papigo pod ścianami Astraki. Wąwóz i wioski opisuje karta Zagorii i wąwozu Vikos; tu chodzi o drogę między nimi.

Z Kipi, gdzie przy drodze stoją kamienne mosty, w tym trójłukowy most Plakidy (Kalogeriko), droga prowadzi przez Vitsę do Monodendri, wsi na krawędzi wąwozu. Potem schodzi na zachód przez Pedinę i płaskowyż do Aristi, wsi na wysokości ok. 650 m na zboczach góry Roynikos. W XVII–XIX w. Aristi było jedną z większych osad Zagorii, a na początku XX w. mieszkało tu ok. 800 osób; dziś jest ich kilkadziesiąt. Pod wsią stoi monaster Agioi Anargyroi z 1658 r., którego święto przypada 1 lipca.

Za Aristi droga zjeżdża ok. 3 km do Voidomatisa. To krótka, ok. 15-kilometrowa rzeka o lodowatej, przejrzystej wodzie, cała w granicach Parku Narodowego Vikos-Aoös. Most w tym miejscu ma według miejscowych przewodników uchodzić za pierwszy betonowy most w Grecji, zbudowany w 1923 r. za pieniądze mieszkańców Papigo [do sprawdzenia]. Spod mostu ruszają spływy pontonami do kamiennego mostu w Klidonii. Zaraz za rzeką zaczyna się najsłynniejszy odcinek: kilkanaście ciasnych nawrotów w górę zbocza, z których widać rzekę w dole, a nad głową wapienne ściany Astraki (2436 m), przypominające Dolomity.

Na końcu leży Papigo, podwójna wieś z Megalo i Mikro Papigo na wysokości ok. 958 m. Wspomina ją już dokument bizantyjski z 1325 r. W czasach osmańskich, dzięki przywilejom, była od 1430 r. stolicą Zagorii. Wojna i wojna domowa w latach 40. niemal ją wyludniły, a od lat 80. ożywiła ją turystyka. Między obiema wsiami potok Rogovos wyżłobił w skale gładkie baseny (Kolymbithres), a z Mikro Papigo prowadzi szlak do schroniska pod Astraką i jeziora Drakolimni (ok. 2000 m).