Góry Kaçkar to najwyższa część Gór Pontyjskich, wał granitu i lodowcowych kotłów, który na odcinku ok. 100 km wznosi się tuż za wybrzeżem do prawie 4000 m. Najwyższy szczyt, Kaçkar Dağı, ma ok. 3937 m i jest czwartym w Turcji. Wilgotne powietrze znad Morza Czarnego zatrzymuje się na zboczach, więc pada tu przez cały rok i wybrzeże Rize należy do najbardziej deszczowych miejsc w kraju. Stąd mgły wiszące w dolinach, gęste lasy świerkowe i bukowe, wodospady i soczysta zieleń, której nie ma nigdzie indziej w Turcji. Od 1994 r. środkowa część gór to park narodowy Kaçkar Dağları o powierzchni ok. 53 tys. ha. Ayder leży w lesie na wysokości ok. 1350 m, w dolinie Hala, 19 km za Çamlıhemşin. Nie był nigdy pastwiskiem. Mieszkańcy doliny zatrzymywali się tu, prowadząc stada na wyższe pastwiska, i odpoczywali przy gorących źródłach, znanych co najmniej od XVIII w. Woda ma ok. 50–55 °C i wypływa z głębokości ok. 260 m. W 1987 r. Ayder ogłoszono ośrodkiem turystycznym i dziś jest to raczej osada drewnianych pensjonatów niż wieś.

Górskie doliny Rize zamieszkują Hemşinli. To muzułmańska społeczność, którą większość historyków wywodzi od Ormian osiadłych tu pod koniec VIII w. pod wodzą księcia Hamama z rodu Amatunich. Od jego imienia miało pochodzić Hamamaszen, a z niego Hemşin. Pod rządami osmańskimi Hemşinli przeszli na islam, najpóźniej na początku XVIII w. Ci z Rize mówią dziś po turecku, a dialektem ormiańskim posługują się tylko Hemşinli ze wschodu, z okolic Hopy. Sami Hemşinli różnie opowiadają o swoim pochodzeniu. Wielu wyemigrowało za pracą i w Ankarze czy Stambule słyną jako cukiernicy i piekarze. Życie w górach wyznaczał rytm yayla, czyli letnich pastwisk. W maju rodziny z doliny Hala szły do Ayder, w czerwcu na niższy Ceymakçur, w lipcu na wyższy, w sierpniu schodziły z powrotem, a w październiku wracały do wsi. W Ayder odbywał się w sierpniu Hodoç, wspólne koszenie łąk ze śpiewem dziewcząt i chłopców, dziś już tylko wspominany. Wciąż żywe są letnie święta na yayla, takie jak Vartevor. Ludzie zostają wtedy na dwa dni na pastwisku i od rana tańczą horon przy dudach tulum [terminy do sprawdzenia]. Kuchnię gór reprezentuje muhlama, czyli mąka kukurydziana roztopiona z masłem i serem, jedzona prosto z patelni.

Niżej, na wybrzeżu od Pazaru po Hopę, mieszkają Lazowie. Ich język, lazuri, należy do rodziny kartwelskiej, tak jak gruziński. Z megrelskim, którym mówi się w zachodniej Gruzji, tworzy gałąź zańską i oba bywają uważane za odmiany jednego języka. W 2007 r. szacowano, że w Turcji mówi nim ok. 20 tys. osób, a sam region nazywał się oficjalnie Lazistanem do 1925 r. Lazurskie są też dawne nazwy miejsc: Çamlıhemşin nazywało się Vija, co w lazurskim znaczy „solanka”. Dolina Fırtına („Burza”), którą jedzie się do Ayder, ma kamienne mosty łukowe przerzucone nad potokiem [daty budowy do sprawdzenia]. Nad nią stoi Zilkale, zamek na skale ok. 380 m nad wodą, który według niektórych badaczy był w I–IV w. siedzibą lazurskiego księstwa [do sprawdzenia].

Rize to herbaciana stolica Turcji. Krzewy herbaciane sadzono tu od lat 20. XX w., pierwszy zbiór był w 1938 r., a pierwsza fabryka ruszyła w 1947 r. Od 1963 r. Turcja pije już tylko własną herbatę, a państwowa firma Çaykur ma 45 fabryk. Plantacje porastają strome zbocza od samego morza i wjeżdżając w doliny, widzi się kobiety zbierające liście do koszy na plecach i kolejki linowe, którymi zwozi się worki. Herbatę pije się tu przez cały dzień, z małych szklanek w kształcie tulipana.