Droga D.915 zaczyna się w Of nad Morzem Czarnym i biegnie w górę doliny przez Çaykarę, obok odbicia do jeziora Uzungöl. Wspina się na grzbiet gór Pontu do przełęczy Soğanlı na ok. 2330 m, a potem schodzi do doliny Çoruhu i Bayburtu. Od wybrzeża do Bayburtu jest ok. 107 km. Wiosną 1916 r. armia rosyjska zajęła Trabzon i do 1918 r. trzymała wschodnie wybrzeże. Według Wikipedii i węgierskiego dziennika „Világgazdaság” (2026) to rosyjscy żołnierze zbudowali wtedy drogę przez Soğanlı do zaopatrzenia frontu. Miejscowe relacje, które cytowały tureckie agencje, mówią o budowie ręcznej z 1914 albo 1915 r., kilofami i łopatami, przez Rosjan albo Rosjan i Turków [datowanie do sprawdzenia]. Przez pół wieku była to główna droga z wybrzeża do Bayburtu i Erzurum. Ruch zmalał od lat 70., gdy powstały inne drogi, a dziś całoroczne połączenie z Bayburtem daje droga z Araklı przez tunel Salmankaş, ok. 4 km, otwarty pod koniec 2019 r.

Sławę dało drodze kilka kilometrów pod przełęczą, zakręty Derebaşı (Derebaşı Virajları). Na odcinku 5,1 km jest 13 ciasnych nawrotów, które podnoszą drogę z ok. 1712 na ok. 2035 m, bez barierek i miejscami na szerokość jednego auta, z nachyleniem do 17%. Z góry wyglądają jak sznurek rzucony na zbocze: według OpenStreetMap ponad 4 km drogi mieszczą się w kwadracie o boku mniej niż kilometra. Ok. 2015 r. serwis dangerousroads.org nazwał D915 najniebezpieczniejszą drogą świata, groźniejszą od boliwijskiej Drogi Śmierci, i od tego czasu przyjeżdżają tu filmowcy, rajdowcy i motocykliści. Bardziej niż zakręty grozi tu pogoda. Wilgotne powietrze znad morza wspina się doliną i po południu często zamyka przełęcz w mgle, a po deszczu szuter zamienia się w błoto. W 2019 r. obryw skalny i osuwisko zamknęły odcinek Derebaşı na ponad rok. Zimą śnieg zamyka ją nawet na pół roku.

Nawierzchnia to najważniejsza niewiadoma i źródła sobie przeczą. Wikipedia pisze o asfalcie na początku i na końcu i szutrze w środku. Boing Boing (2024) pisał o drodze prawie w całości szutrowej, a „Világgazdaság” (2026, za BBC) o drodze w dużej części szutrowej, z wyrwami i kamieniami na jezdni. Niemiecki „Merian” opisywał świeży asfalt po drugiej stronie przełęczy. Te opisy zgadzają się z OpenStreetMap (stan na 2026-10): od Bayburtu do przełęczy i kawałek za nią jest asfalt, potem ok. 12 km szutru w złym stanie przez zakręty Derebaşı, a dalej w dół do Çaykary asfalt, na części odcinków bez oznaczonej nawierzchni. Koło Çaykary budowana jest obwodnica z kilkoma tunelami [stan budowy do sprawdzenia]. To droga państwowa pod zarządem Generalnej Dyrekcji Dróg (KGM), otwarta dla ruchu bez zezwoleń, a szuter jest jej częścią, nie bocznym szlakiem. Jeżdżą nią miejscowi, w tym ciężarówki i busy na letnie pastwiska.

Dolina Of to jedna z najciekawszych pod względem językowym części Turcji. W wioskach koło Çaykary i Dernekpazarı część muzułmańskich mieszkańców, potomków ludności, która przeszła na islam w XVII–XIX w., mówi jeszcze romejką, odmianą greki pontyjskiej. Jezioro Uzungöl nazywa się w niej Şeraho. Językoznawcy zwracają uwagę, że romejka z doliny Of zachowała bezokolicznik, który znała greka starożytna, a który zanikł w innych odmianach nowogreckiego. Samo Of słynie w Turcji z tego, że wydało wielu duchownych i nauczycieli religii, a „hodża z Of” to postać z dowcipów. Po drugiej stronie przełęczy zaczyna się już Anatolia Wschodnia: suche, płowe stoki zamiast mokrych lasów i Bayburt z ogromną twierdzą na skale nad Çoruhem.