Karasu, zachodnie źródło Eufratu, przecina tu z północy na południe góry Munzur i na odcinku między wsiami Bağıştaş a Dutluca płynie Kanionem Ciemnym (Karanlık Kanyon). Kanion ma ok. 25 km, ściany schodzą do wody niemal pionowo, a wysokość od rzeki do krawędzi sięga ok. 1000 m; na dnie bywa miejscami tylko 10–15 m szerokości. Zachodnią ścianą biegnie Taş Yol, „Kamienna Droga”, a ściślej Kemaliyeliler Taş Yolu, „Kamienna Droga ludzi z Kemaliye”: jednopasmowa półka wykuta w wapieniu, która co kilkaset metrów chowa się w nieoświetlonym tunelu i wychodzi na balkon nad przepaścią, bez barier.

Historia drogi jest ważniejsza niż jej liczby. Wsie na zachodnim brzegu, Gümüşçeşme, Ağıl, Yeniköy i inne, łączyła z miastem tylko ścieżka. Według miejscowej tradycji i opisu na liście wstępnej UNESCO mieszkańcy zaczęli kuć drogę w twardej skale ok. 1870 r. prostymi narzędziami, kilof za kilofem, i pracowali z przerwami przez pokolenia; turecka Wikipedia mówi o początkach w latach 60. XIX w. i o zaledwie 300–400 m wąskiej ścieżki z tamtych czasów. W latach 1949–1960 z pomocą państwa i ze składek otwarto ok. 1 km, potem prace stanęły. Ruszyły znowu w 1995 r. dzięki wojewodzie Erzincanu Recepowi Yazıcıoğlu i pieniądzom rozsianych po Turcji Kemaliyeli, a drogę oddano w 2002 r. Stąd powiedzenie, że budowano ją 132 lata. Ile ma kilometrów i tuneli, źródła się nie zgadzają: najczęściej 7 km i 38 tuneli, ale bywa też 10 km i 45 tuneli albo 13 km z 31 tunelami. Dla podróżnika liczy się co innego: tunele mają według OpenStreetMap ok. 2,2 m wysokości i 1,7 m szerokości, nawierzchnia jest w dużej części gruntowa, a rzeka płynie kilkadziesiąt do kilkuset metrów niżej.

Kemaliye, do 1922 r. Eğin (orm. Akn, „źródło”), to miasteczko schodzące tarasami ogrodów nad Eufratem. Od XV w. było osmańskim ośrodkiem handlu na szlakach karawan; według miejscowej tradycji sułtan Mehmed I osiedlił tu rodziny z Kaukazu i dał im przywilej handlu mięsem w Stambule, i rzeźnicy z Eğin byli w stolicy znani przez stulecia. Domy mają kamienne parter i dwa, trzy piętra z drewna, które spławiano Eufratem z lasów pod Refahiye, bo w okolicy lasów nie ma; to połączenie odróżnia je od domów z cegły suszonej w głębi Anatolii. Do końca XIX w. połowę mieszkańców stanowili Ormianie: z Akn pochodził poeta Siamanto, zamordowany w 1915 r. Ormiańska społeczność miasta została zniszczona w czasie pogromów 1895–1896 i deportacji 1915 r. (ludobójstwa Ormian), a ormiańskojęzyczni prawosławni wyjechali w 1923 r. do Grecji w wymianie ludności. Nazwę Kemaliye miasto dostało dekretem z 21 października 1922 r. na cześć Mustafy Kemala; miejscowa legenda mówi, że w nagrodę za telegram, w którym Eğin obiecało mu 500 jeźdźców.

Z Kemaliye wyjeżdżano „na gurbet”, za chlebem, a tęsknota za domem przeszła do miejscowych mani: krótkich, jedenastozgłoskowych czterowierszy, których zebrano ok. 3000. Stąd też wzięła się tradycja letniego zjazdu: festiwal, który zaczynał się jako jarmark kobierców, dziś jako festiwal sportów górskich i kultury ściąga emigrantów do domu, a od 2008 r. skoczków BASE do kanionu. Z kuchni warto znać morwy z Eğin, z których robi się suszone owoce i pekmez, oraz lök: słodycz z suszonych morw i orzechów włoskich, ubijanych razem w kamiennych moździerzach. W 2021 r. historyczne miasto Kemaliye trafiło na listę wstępną UNESCO, razem z kanionem i Kamienną Drogą.