Signagi leży na stromym wzgórzu na wschodnim skraju pasma Gombori, ok. 790 m n.p.m., i patrzy z góry na płaską dolinę Alazani, pas winnic szeroki na kilkanaście kilometrów, za którym w pogodny dzień wyrasta ściana Wielkiego Kaukazu ze śniegiem na szczytach. Nazwa pochodzi od tureckiego słowa sığınak, „schronienie”, i dobrze oddaje genezę miasteczka. W XVIII w. Kachetię pustoszyły napady górali z Dagestanu, którzy porywali ludzi i bydło, więc w 1762 r. król Herakliusz II (Erekle II) ufundował tu twierdzę, w której w razie najazdu mogła się schronić ludność okolicznych wsi. Mury mają ok. 4 km i 23 wieże (niektóre źródła podają 4,5 km i 28 wież), a bramy noszą nazwy wsi, których mieszkańcy się za nimi kryli. To jeden z największych zespołów obronnych Gruzji. Spis z 1770 r. naliczył w Signagi sto rodzin, głównie rzemieślników i kupców.

Po przyłączeniu Gruzji do Rosji w 1801 r. Signagi dostało prawa miejskie i zostało ośrodkiem powiatu. W XIX w. było miastem w większości ormiańskim: w 1851 r. mieszkało tu 4267 Ormian i 200 Gruzinów, a jeszcze w 1916 r. obie grupy były mniej więcej równe; po kościołach ormiańskich zostały budynki, z których część służy dziś Cerkwi gruzińskiej. W czasach radzieckich miasteczko było ośrodkiem rolniczym, po 1991 r. podupadło, a w drugiej połowie lat 2000. rząd z pomocą organizacji międzynarodowych odnowił je od podstaw: brukowane uliczki, pastelowe kamienice z rzeźbionymi drewnianymi balkonami, które wielu gościom przypominają Włochy. Od tamtej pory Signagi nazywa się „miastem miłości”, bo pary przyjeżdżają tu brać ślub, a urząd stanu cywilnego udziela ich według przewodników o każdej porze dnia i nocy [do sprawdzenia]. Kilkanaście kilometrów stąd, we wsi Mirzaani, urodził się Niko Pirosmani (1862–1918), samouk, który malował szyldy dla tbiliskich dukanów, a dziś jest najbardziej znanym malarzem Gruzji; jego obrazy można obejrzeć w muzeum w Signagi [do sprawdzenia].

Dwa kilometry od miasteczka, wśród cyprysów na zboczu nad doliną, stoi klasztor Bodbe. Według tradycji św. Nino, młoda kobieta z Kapadocji, która w pierwszej połowie IV w. nawróciła króla Miriana III i królową Nanę i przyniosła do Gruzji krzyż spleciony z winorośli, pod koniec życia odeszła do Bodbe i tu zmarła ok. 338–340 r. Mirian kazał wznieść nad jej grobem mały klasztor. Dzisiejszy kościół, trójnawowa bazylika z IX–XI w. z kaplicą nad grobem świętej, był wielokrotnie przebudowywany. W późnym średniowieczu koronowali się tu królowie Kachetii. W 1615 r. klasztor złupiły wojska szacha Abbasa I, a odbudował go król Teimuraz I. Po 1801 r. Bodbe przeżywało rozkwit, ale w 1837 r. rosyjski egzarchat zamienił klasztor w zwykłą parafię. W 1889 r. przyjechał car Aleksander III i zarządził otwarcie tu klasztoru żeńskiego ze szkołą haftu i malarstwa. Władze radzieckie zamknęły go w 1924 r. i urządziły w nim szpital; mniszki wróciły w 1991 r. Dziś Bodbe jest jednym z najważniejszych miejsc pielgrzymek w Gruzji, a gruzińska Cerkiew wspomina św. Nino 27 stycznia i 1 czerwca, w dniu jej przybycia do kraju [daty do sprawdzenia].

Kachetia to serce gruzińskiego wina. Najstarsze znane ślady wina na świecie pochodzą z Gruzji: chemicy znaleźli kwas winowy w resztkach na skorupach naczyń z neolitycznych osad Gadaczrili Gora i Szulaweris Gora, ok. 50 km na południe od Tbilisi, z lat ok. 6000–5800 p.n.e. (badanie opublikowane w PNAS w 2017 r.). Gruzini do dziś robią wino w kwewri: dużych, jajowatych glinianych naczyniach zakopanych w ziemi w piwnicy zwanej marani. Do kwewri trafiają zgniecione winogrona razem ze skórkami, a w Kachetii często i z szypułkami; wino fermentuje, a potem miesiącami dojrzewa pod kamienną albo glinianą pokrywą uszczelnioną gliną. Białe wina z kwewri, np. z rkaciteli, mają bursztynowy kolor i garbniki jak czerwone. W 2013 r. ta metoda trafiła na listę niematerialnego dziedzictwa UNESCO. Najważniejszy szczep czerwony to saperawi. Rtweli, winobranie, w Kachetii zaczyna się zwykle w połowie września i trwa do połowy października [do sprawdzenia]: zbierają całe rodziny, z wytłoków pędzi się czaczę, a z zagęszczonego moszczu z mąką robi się czurczchelę, sznury orzechów zanurzanych w winogronowej masie, które wiszą potem na każdym przydrożnym straganie.

Wino pije się przy suprze, gruzińskiej uczcie. Prowadzi ją tamada, mistrz toastów wybrany przez gospodarzy, który wznosi kolejne toasty według porządku: za Boga, za ojczyznę, za zmarłych, za rodziców, za dzieci, za gości [kolejność bywa różna]. Goście odpowiadają na toast, a przy ważnych toastach pije się do dna, czasem z rogu. Toastom towarzyszy śpiew: gruzińska polifonia, wielogłosowa pieśń przeważnie męskich zespołów, została w 2001 r. uznana przez UNESCO za arcydzieło ustnego i niematerialnego dziedzictwa, a w 2008 r. wpisana na listę. Najsłynniejsza pieśń kachetyńska przy stole, „Mrawalżamier” („Wielu lat”), to toast za długie życie [do sprawdzenia].