Uplisciche, „twierdza pana”, to miasto wykute w miękkim piaskowcu na wysokim lewym brzegu Kury, ok. 10 km na wschód od Gori. Średniowieczne kroniki gruzińskie przypisywały jego założenie Uplosowi, synowi Mcchetosa i wnukowi Kartlosa, legendarnego praojca Gruzinów. Archeolodzy uważają je za jedną z najstarszych osad miejskich w Gruzji: pierwsze ślady ludzi pochodzą z końca II tys. p.n.e., a skalne komnaty powstawały przez całe I tys. p.n.e. i pierwsze wieki naszej ery. Miasto leżało w sercu starożytnego królestwa Kartlii, które Grecy i Rzymianie nazywali Iberią, przy szlaku handlowym wzdłuż Kury, którym karawany szły z Azji ku Morzu Czarnemu. Ten szlak często opisuje się jako odnogę jedwabnego szlaku. W szczytowym okresie Uplisciche było ośrodkiem religijnym, a w skale wykuto sale kultowe, według części badaczy związane z kultem bogini słońca [do sprawdzenia], z niszami, które mogły służyć obrzędom.

Najbardziej zaskakuje to, jak kamieniarze naśladowali architekturę z drewna i kamienia. Sklepienia wielkich sal mają kasetony i rzeźbione „belki”, jak w drewnianym domu. Fasadę dużej sali obrzędowej w części południowej zdobi łuk z frontonem w stylu rzymskim, a w sali z dwoma kolumnami, wyciętymi z jednej skały, stoi kamienna ława, być może tron władcy. W skale wykuto też piwnice z prasami do wina i wnękami na amfory. Miasto chroniły rowy i mury, a od strony rzeki prowadził do niego tunel, którym doprowadzano wodę i który w razie najazdu zamykano żelazną bramą. Największa z sal nosi dziś nazwę sali królowej Tamar, choć powstała wiele stuleci przed jej panowaniem i najpewniej była pogańską świątynią.

Gdy na początku IV w. Kartlia przyjęła chrześcijaństwo, znaczenie Uplisciche zaczęło spadać na rzecz Mcchety, a potem Tbilisi, ale samo miasto żyło dalej. W VI w. w skale wykuto bazylikę, a gdy w VIII–X w. Tbilisi zajmowali Arabowie, Uplisciche znowu stało się jedną z głównych twierdz Gruzinów. Z IX–X w. pochodzi Uplisculis eklesia, „Kościół Księcia”, zbudowany z cegły i kamienia na samym szczycie grzbietu, najlepiej widoczny element całego zespołu. Koniec przyszedł z najazdami mongolskimi, które według większości opracowań w XIV w. ostatecznie wyludniły miasto. Później tylko czasem chowano się tu przed najeźdźcami. Trzęsienie ziemi w 1920 r. zniszczyło część najbardziej kruchych komnat, a erozja niszczy skałę do dziś, dlatego od 2000 r. trwają prace konserwatorskie. Najcenniejsze znaleziska, złote i srebrne ozdoby, ceramika i rzeźby, są w Muzeum Narodowym w Tbilisi.