Rzeka Guadalhorce w drodze do morza przecina tu pasmo wapiennych gór i przez ok. 3 km płynie dnem wąwozu, którego ściany mają do ok. 300 m wysokości, a w najwęższym miejscu stoją niecałe 10 m od siebie. Skała to wapienie i dolomity z jury, osady dawnego morza. W czasie wypiętrzania Gór Betyckich warstwy stanęły niemal pionowo, a rzeka wcinała się w nie, gdy wynurzały się z morza, więc dziś idzie się wzdłuż „stojących” ławic jak wzdłuż grzbietów książek na półce. Na jednej ze ścian zachowały się zmarszczki piasku ze skamieniałej plaży, a pod płytką z pleksi – odcisk amonitu. Nieco dalej od rzeki leżą młodsze, mioceńskie zlepieńce i piaskowce z resztkami wielorybów, w których wiatr i woda wydrążyły okrągłe nisze (tafoni), jak „Gotycki Łuk” przy dojściu. Nazwa „Gaitanes” pochodzi podobno od dawnego miejscowego określenia ptaków drapieżnych, zwłaszcza orłosępa. Dziś nad ścianami krążą sępy płowe z kolonii na Tajo de Ballesteros, sokoły wędrowne i orły południowe, a w jaskiniach nad nurtem, jak Cueva del Toro, mieszkali ludzie już w neolicie.

Najpierw przez wąwóz przebiła się kolej. Linię Kordoba–Málaga, na którą koncesję dostał w 1859 r. malagijski przedsiębiorca Jorge Loring, budowano w latach 1860–1866, w Gaitanes z serią tuneli i wiaduktów. Rodzina Loringów pierwsza zauważyła, że spadek rzeki da się zamienić na prąd. Pomysł podjął sewilski inżynier Rafael Benjumea Burín (1876–1952): w 1903 r. założył Sociedad Hidroeléctrica del Chorro i poprowadził kanał od zapory Gaitanejo przez wąwóz do elektrowni w El Chorro, która ruszyła w 1906 r. Do pilnowania i naprawiania kanału potrzebna była ścieżka, którą przybito do ścian; strona oficjalna datuje jej budowę na lata 1901–1905. Pierwsze kładki z żelaznych wsporników i desek porwała powódź, więc ok. 1920 r. zastąpiły je wyżej położone „balkoniki” z szyn kolejowych i ceglanych sklepień. Przez szczelinę nad ostatnim wąwozem przerzucono w 1904 r. akwedukt projektu José Eugenio Ribery; robotnicy, wśród nich marynarze, pracowali zawieszeni na linach ok. 105 m nad rzeką. Z zysków elektrowni powstała wielka zapora na Guadalhorce. 21 maja 1921 r., w ulewnym deszczu, położył na niej ostatni kamień Alfons XIII, który przeszedł też fragment ścieżki i mostek nad Tajo de las Palomas. Od tego dnia mówiono „Camino del Rey”, droga króla, a zdrobniale „Caminito”. Benjumea dostał tytuł hrabiego Guadalhorce, a w czasie dyktatury Primo de Rivery był ministrem robót publicznych. Ścieżką chodzili też mieszkańcy domów wykutych w piaskowcu nad zbiornikiem, bo była najkrótszą drogą do stacji w El Chorro.

Z czasem ścieżka przestała być potrzebna, a spółka, połączona w 1967 r. z Sevillana de Electricidad, już jej nie remontowała. W latach 90. brakowało na niej barierek, a w wielu miejscach betonu, więc nad przepaścią zostawały gołe stalowe belki. Właśnie to ściągało wspinaczy, dla których El Chorro jest jednym z najważniejszych rejonów w Europie, i amatorów mocnych wrażeń, a nagrania z przejść nad dziurami rozniosły w świecie sławę „najniebezpieczniejszej ścieżki świata”. W latach 1999–2000 w wypadkach zginęły cztery osoby według źródeł hiszpańskich, pięć według innych; w jednym z nich zerwała się prowizoryczna tyrolka, na której trzech mężczyzn próbowało przejechać nad wąwozem. W 2001 r. władze Andaluzji zamknęły ścieżkę, rozebrały jej początek i wprowadziły karę 6000 € za wejście, co nie powstrzymało wszystkich. Przed mostem wiszącym są dziś tablice pamięci ofiar, umieszczone na prośbę rodzin.

Odbudowę przeprowadziła prowincja Málaga z rządem Andaluzji w latach 2014–2015. Nowe drewniane kładki biegną zwykle tuż nad starymi, często ok. 1 m wyżej, a stary beton zostawiono pod spodem jako zabytek techniki, więc przez szpary między deskami widać, jak wyglądała dawna droga. Dobudowano szklany balkon nad przepaścią i stalowy most wiszący obok akweduktu Ribery. Ścieżkę otwarto 28 marca 2015 r., choć marmurowa tablica podaje 26 marca: uroczystość przesunięto o dwa dni z powodu żałoby narodowej po katastrofie samolotu Germanwings, a gotowej tablicy nie przerabiano. Na wąwóz patrzy się też z ekranu: na torach w wąwozie kręcono część końcowych scen filmu „Ekspres von Ryana” (1965) z Frankiem Sinatrą.