Castro de Baroña stoi na Punta do Castro, skalistym cyplu, który łączy się z lądem tylko wąskim, piaszczystym przesmykiem. Z trzech stron osadę bronią granitowe urwiska i ocean, a od północnego wschodu osłania ją przed wiatrem wielki blok skalny na szczycie cypla. To podręcznikowy przykład „castro morskiego”: tak nazywa się nadmorskie warianty warownych wiosek, które w epoce żelaza pokrywały całą północno-zachodnią część Półwyspu Iberyjskiego, od Galicji po północną Portugalię. Kim byli mieszkańcy, nie wiadomo na pewno. Rzymscy geografowie I w. n.e., Pomponiusz Mela i Pliniusz Starszy, wymieniają na tym wybrzeżu celtycki lud Praestamarci i z nim łączy się zwykle półwysep Barbanza, ale żaden napis nie zachował nazwy samej osady. Wieś istniała krótko: w najstarszych warstwach znaleziono ułamki amfory, zapewne punickiej, które mogą sięgać IV–III w. p.n.e., ale leżały razem z rzeczami z I w. p.n.e., a główne zasiedlenie przypada na I w. p.n.e. i I w. n.e.

Budowniczowie wzmocnili jedyne słabe miejsce, czyli przesmyk. Najpierw wykopali w poprzek rów głęboki na ok. 4 m, dziś w dużej części zasypany, a za nim postawili mur długi na 35 m i gruby na 6 m. Za tym przedpolem, prawdopodobnie bez domów, biegnie druga, lepiej zachowana linia murów z bramą tak wąską, że wóz by się przez nią nie przecisnął. Osada wchodzi tarasami na skałę: ma trzy części mieszkalne, rozdzielone murami oporowymi, a na środkowy taras prowadzą monumentalne schody z kamiennych bloków, jedne z najlepiej zachowanych w galicyjskich castros. Zachowało się ok. 20 domów na planie koła albo owalu, niektóre z przedsionkiem, stawianych z kamienia bez zaprawy. Część z nich otacza mały „plac” osłonięty od wiatru. W budynku tuż za wejściem, z paleniskiem, dołkiem po słupie i glinianymi naczyniami, oraz w jeszcze jednym naprzeciw bramy archeolodzy widzą możliwe kuźnie; na północy znaleziono piec, w którym wytapiano zapewne brąz, żelazo i złoto.

Na cyplu nie ma źródła ani cysterny, więc wodę trzeba było nosić z lądu. Za to morze dawało jedzenie: w śmietniskach są muszle skałoczepów, omułków i ślimaków morskich, ości i kręgi ryb, a także haczyki i narzędzia rybackie. Mieszkańcy hodowali bydło, kozy i owce i zbierali żołędzie. To zgadza się z tym, co Strabon pisał w „Geografii” o góralach północnej Iberii: przez dwie trzecie roku jedli chleb z suszonych i mielonych żołędzi. Gliniane przęśliki świadczą o przędzeniu i tkaniu na miejscu.

O ruinach wspomniał już w połowie XVIII w. benedyktyn Martín Sarmiento w zapiskach z podróży po Galicji z lat 1754–1755. Pierwsze wykopaliska prowadził tu w 1933 r. Sebastián González García, kolejne José María Luengo (1969–1970) oraz Francisco Calo Lourido i Teresa Soeiro (1980–1985), a mury umocnił Ánxel Concheiro. W maju 2012 r. ruszyła nowa kampania prac i rekonstrukcji, a w 2022 r. Xunta sfinansowała odkopanie kolejnych ok. 80 m² w drugiej części osady i nowe tablice informacyjne. W 2011 r. castro zostało dobrem kultury (BIC) w kategorii strefy archeologicznej, a ochrona obejmuje też pas morza 200 m od brzegu. To jedno z najchętniej odwiedzanych stanowisk w Galicji: w lipcu i sierpniu 2025 r. przyszło tu prawie 10 tys. osób, a wśród zagranicznych gości najwięcej było Francuzów.