Cuevas del Agua, po asturyjsku Cueves, to kilkadziesiąt domów w zakolu Selli, kilka kilometrów w górę rzeki od Ribadesella. Od reszty doliny odcina je wapienny wał, który biegnie z północnego zachodu na południowy wschód, a z drugiej strony rzeka. Wał ten przewierca potok, Arroyo de Cueves: przez tysiące lat woda rozpuszczała wapień wzdłuż szczelin, aż wymyła na wylot korytarz długi na ok. 250–300 m. To klasyczna forma krasowa, taka sama jak w pobliskim masywie Ardines z jaskinią Tito Bustillo; czy Cuevona leży w tych samych karbońskich wapieniach, nie udało się potwierdzić [do sprawdzenia]. Potok płynie dziś obok drogi, we własnym korycie. Ze stropu i ścian zwisają stalaktyty, polewy naciekowe i kolumny, a miejscowi nadali najdziwniejszym nazwy: „Diabelski język” (La lengua del diablo) i „Broda świętego Jakuba” (Las barbas de Santiago).

Dla wsi jaskinia była zwykłą drogą na długo przed asfaltem. W połowie XIX w. słownik geograficzny Pascuala Madoza notuje w parafii Moro jaskinię Boquera, którą chodzi się między wsiami Cuebas i Junco, choć płynie przez nią potok, i podaje jej wymiary: 1000 łokci kastylijskich długości (ok. 840 m), 20 szerokości i 33 wysokości, co jest wyraźnie zawyżone. Według relacji, które przytacza hiszpańska prasa, zanim pod sklepieniem pojawiły się lampy, mieszkańcy przeprowadzali przez ciemność bydło, macając drogę kijem albo trzymając się krowiego ogona, a w czasie wojny domowej w latach 30. XX w. jaskinia przez kilka miesięcy dawała schronienie uciekinierom [do sprawdzenia]. Później ścieżkę wyrównano i wyasfaltowano [data do sprawdzenia], a wnętrze oświetlono, więc dziś przez skałę biegnie prawdziwa, choć wąska droga – według Turismo Asturias jedna z nielicznych jaskiń, przez które da się przejechać samochodem. Kiedyś w środku żyły duże kolonie nietoperzy; ruch ludzi i aut wypłoszył je głównie do pobliskiej Cueva Rosa, dziś rezerwatu przyrody.

Za południowym wylotem zaczyna się wieś: pierwsza wita kapliczka św. Jakuba, dalej stoją tradycyjne domy i hórreos, asturyjskie spichlerze na słupach, z płaską kamienną płytą (muela) pod skrzynią, przez którą nie przejdą gryzonie. Kiedyś każda rodzina miała własny, bo żyło się tu z kukurydzy; zachowało się pięć w bardzo dobrym stanie, w tym jeden z geometrycznymi rzeźbieniami, typowymi dla najstarszych spichlerzy, i jeden z galeryjką z toczonymi tralkami, modną od XVIII w. Drugą drogą do świata jest tylko kolej: przez wieś biegnie jednotorowa linia wąskotorowa Oviedo – Santander z przystankiem Cueves. Na szczycie Las Torres, na północny wschód od wsi, są resztki średniowiecznego grodu, który historyk José Luis Avello Álvarez utożsamia z „castro de Buraone” – jednym z siedmiu zamków, które w XI w. hrabia Piniolo Jiménez i jego żona Ildoncia oddali królowi Leónu Bermudowi III.