Miravet to stara wieś przyklejona do czerwonawej skały nad Ebro, a nad nią, ok. 100 m wyżej, wznosi się jeden z najlepiej zachowanych zamków templariuszy w Europie. Wzgórze było zamieszkane już przez Iberów, a za panowania muzułmańskiego stała tu warownia strzegąca doliny przy wejściu do przełomu rzeki, Pas de Barrufemes. Padła jako jedna z ostatnich twierdz islamskich w Katalonii: w 1153 r., kilka lat po Tortosie i Lleidzie, zdobył ją hrabia Barcelony Ramon Berenguer IV i 23 sierpnia tego roku oddał templariuszom, na ręce mistrza zakonu w Prowansji i Hiszpanii Pere de Rovira. Rycerze w krótkim czasie zbudowali na fundamentach arabskich murów nowy zamek: górny dziedziniec otoczony salami jak w klasztorze cystersów, z kościołem, refektarzem, kapitularzem, cysterną, piwnicami i spichrzem, a niżej rozległe przedzamcze z magazynami, stajniami i ogrodami. Miravet stał się jedną z najważniejszych komandorii zakonu w Koronie Aragońskiej, w 1235 r. obradowała tu kapituła generalna, a w Wieży Skarbca trzymano archiwum i skarbiec prowincji.

Koniec przyszedł z Francji. Gdy w październiku 1307 r. Filip IV Piękny kazał aresztować templariuszy, król Aragonii Jakub II poszedł w jego ślady. Rycerze nie oddali jednak zamków: w Miravecie zamknęła się załoga pod komendą Ramona de Saguàrdii i wytrzymała ok. dziesięciu miesięcy oblężenia. 12 grudnia 1308 r. dwudziestu dwóch ostatnich obrońców poddało się urzędnikom króla, którzy spisali w zamku m.in. 650 złotych florenów i kilka tysięcy srebrnych monet. Legenda mówi, że sześciu rycerzy, którzy nie chcieli złożyć broni, stracono w wieży nazywanej od tego Torre de la Sang („Wieża Krwi”); badacze uważają, że poddali się kilka dni później i trafili do niewoli. Sobór prowincjonalny w Tarragonie uznał w 1312 r. templariuszy katalońskich za niewinnych, ale zakon i tak rozwiązano, a w 1317 r. Miravet przeszedł na joannitów, którzy spisali tu w 1319 r. zbiór miejscowego prawa, Costums de Miravet, i władali wsią do 1835 r.

Zamek jeszcze wiele razy wracał na wojnę. W 1610 r. wypędzono z Miravetu morysków, ochrzczonych potomków muzułmanów, i wieś długo się nie podniosła: w spisie z 1718 r. miała tylko 227 mieszkańców. W wojnie żniwiarzy w 1650 r. zajęły go wojska kastylijskie, w XVII–XVIII w. dostał nowe mury pod artylerię i obecną bramę, a w III wojnie karlistowskiej był twierdzą karlistów, dopóki w czerwcu 1875 r. nie zdobył go po dobie walk generał Martínez Campos; na bramie do górnego zamku zachował się napis karlistów. W kwietniu 1938 r. wieś zajęli frankiści, a w nocy na 25 lipca 1938 r., na początku bitwy nad Ebro, oddziały republikańskie przeprawiły się pod Miravetem przez rzekę i zmusiły do poddania załogę zamku. Frankiści odbili wieś na początku listopada, gdy republikanie wycofywali się za Ebro. W 1990 r. zamek przeszedł na własność Generalitat, a po wykopaliskach i odnowie otwarto go dla zwiedzających w 1994 r.

Druga twarz Miravetu to rzeka i glina. Przeprawę promową pod zamkiem wspominają dokumenty już z 1153 r.; dziś pas de barca to jeden z trzech ostatnich promów na katalońskim odcinku Ebro i jedyny w Miravecie sposób, by przejechać na drugi brzeg bez objazdu. Nie ma silnika: dwie płaskodenne łodzie z 1900 r., nazwane imionami pionierów okrętów podwodnych Monturiolem i Isaakiem Peralem, niosą wspólny drewniany pokład i są uwiązane cienką liną do grubej liny przeciągniętej nad rzeką. Przewoźnik ustawia kadłuby skośnie do nurtu, a prąd sam przepycha prom na drugi brzeg. W 1938 r. poprzedni prom zbombardowano, obecny pływa od 1946 r., a po kontrolowanej fali powodziowej w 2014 r. stał prawie dwa lata w remoncie. Na północnym skraju wsi leży dzielnica Raval dels Canterers, w spisie z 1860 r. przysiółek z 19 domami, gdzie garncarze, canterers (od cànter, dzbana na wodę), wciąż toczą z miejscowej gliny dzbany, misy i chłodzące wodę botijos; to dziś najważniejszy czynny ośrodek garncarski w tej części Katalonii.