Między Cudillero a Cabo Busto wybrzeże Asturii wygląda z drogi jak łagodna, zielona równina z łąkami i laskami. To rasa, dawne dno płytkiego morza zrównane przez fale i wypiętrzone razem z lądem; tutaj leży na wysokości ok. 90–100 m, a geolodzy datują ją na pliocen. Morze podgryza ją od dołu i tam, gdzie trafia na słabszą skałę, wyjada w niej zatoki. Playa del Silencio to jedna z nich: półkole kamienistej plaży o długości ok. 500 m, zamknięte z trzech stron ścianą klifów, z cyplem i rzędem skalnych iglic od strony morza. Pod łąkami Castañeras skała jest bardzo stara. To ciemne łupki przekładane jasnym kwarcytem, osady sprzed ok. 510–470 mln lat (od środkowego kambru po wczesny ordowik), które podczas fałdowań waryscyjskich zostały postawione niemal pionowo. Z góry widać to wyraźnie: cypel wygląda jak talia kart ustawionych na sztorc.

Ta budowa tłumaczy prawie wszystko, co widać na dole. Fale wypłukują miękkie łupki, a twardy kwarcyt zostaje, więc u podstawy klifu powstają nisze i jaskinie, a w cyplach łuki skalne. Kiedy łuk się zawali, zostaje samotna iglica, a po latach tylko skała ledwie wystająca z wody. Geografowie z Uniwersytetu w Oviedo opisali w 2017 r. zatokę jako szkolny przykład wybrzeża kantabryjskiego, bo wszystkie te etapy są tu widoczne naraz. Plaża nie ma piasku z rzeki, cały jej materiał pochodzi z klifu: obłe otoczaki kwarcytu, które fale układają w regularne garby, tzw. cusps, wysokie do ok. 0,8 m i długie do ok. 15 m. W ścianach i na skalnej platformie widać też budinaż, czyli warstwy kwarcytu rozciągnięte i porwane podczas fałdowania na soczewki i „kiełbaski” w miękkim łupku. Na platformie odsłoniętej przy odpływie żyją jeżowce i ukwiały, które drążą w skale własne dołki.

Na mapach plaża ma dwie nazwy. Po asturyjsku to El Gavieiru (w informacji turystycznej Asturii i na mapach także Gavieiro), a skąd wzięła się hiszpańska „Plaża Ciszy”, źródła nie mówią pewnie; według miejscowej opowieści przytaczanej przez prasę rybacy chronili się tu przed sztormem, bo w zatoce, osłoniętej cyplem i iglicami, huk fal nagle cichł. Długo była to plaża dla nielicznych, także nudystów, bo nie prowadzi do niej żadna droga. Od kilkunastu lat zdjęcia z punktu widokowego krążą po przewodnikach i sieci, ruch wyraźnie wzrósł, a w lipcu i sierpniu parking nad klifem bywa pełny. Całe wybrzeże między Cabo Busto a Luanco należy do europejskiej sieci Natura 2000 jako ostoja ptaków i siedlisk morskich. Najpiękniej jest przy słońcu i odpływie, gdy woda w zatoce robi się turkusowa, a u stóp klifu odsłaniają się platforma i skalne baseny.